Τα είδα μετά από μέρες!

Το περασμένο Σαββατοκύριακο πήγα να δω τα ανήψια μου, εκεί που παραθερίζουν με

τους συγγενείς τού πατέρα τους. Την περίμενα πολύ αυτή τη συνάντηση, όπως όταν έχεις να δεις καιρό πολύ τα παιδιά σου! (Αν με καταλαβαίνεις).

Φτάσαμε βράδυ. Κι αφού περάσαμε από τη φάση τής έκπληξης πρώτα, της χαράς ακολούθως, τής εκδήλωσής της στη συνέχεια, επήλθε και η εξοικείωση στην ιδέα, ότι βρισκόμουν εκεί. (Δεν είχαμε συνυπάρξει ποτέ -εκείνα κι εγώ- σ' εκείνο το σπίτι-περιβάλλον, μια και είχα να πάω 11

χρόνια, οπότε και τα τρία τους ήταν ανύπαρκτα!)

-- Πού είναι η γιαγιά; Γιατί δεν ήρθε;... (ρώτησε επίμονα η Θεώνη).

Κι αφού ακολούθησαν οι αναμενόμενες απαντήσεις-εξηγήσεις, μετά από αρκετή ώρα η μικρή -επειδή προφανώς δεν είχε καλυφθεί- απευθυνόμενη στη μητέρα της, το έπιασε αλλιώς!

-- ... Τί μού την έφερες αυτήν εδώ; ...που δε βλέπει κιόλλας!

Οι γονείς της σάστισαν! Προσπαθούσαν -με ήπειο τρόπο- να της εξηγήσουν... να 'την επιπλήξουν, να τής μιλήσουν για τις 'αξίες' στη ζωή!

Εγώ σοκαρίστηκα! Ένα παιδί είναι σκληρό! Ωστόσο πόσο άμεσα μπορεί να εκφράσει αυτή την σκληρότητα! Ή απλώς την απορία!

Και έφτασε η Κυριακή.

Ποτέ δεν τα είχα καλά με τους αποχωρισμούς. Μετά από δύο ημέρες που ήμασταν όλη την ημέρα μαζί, κοιμόμασταν μαζί, έπρεπε να φύγω.

Με έβλεπε η μικρή με το χαρτομάντιλο στο χέρι, να προσπαθώ να σκουπίσω τα μάτια μου:

-- Καλά θα περάσω εδώ με τη Βασιλική! (Το μωρό... παρηγορούσε εμένα!)

Και μετά από λίγο:

-- Δεν μπορείς να μείνεις εσύ εδώ;

Τόση ωριμότητα και αυτοσυγκράτηση με ξεπερνάει! Επειδή γνωρίζω πώς είναι... Έχει πολύ κόστος, πολύ πόνο... και σε ένα παιδί έξι ετών, δεν θα ήθελα να συμβαίνει!

Ας ήταν πιο ανώριμη, λιγότερο συνεργάσιμη... Όχι έτσι!

Ήταν μια δύσκολη ημέρα!

Τρίτη μεσημέρι θα έφευγαν... τα παιδιά απ' το σπίτι μας. Μαζί με τον πατέρα τους θα πήγαιναν στο χωριό καταγωγής του κάπου στη Μεσσηνία - όχι για λίγο!

Από το προηγούμενο βράδυ έμειναν στο σπίτι μας.

Εκείνη η ημέρα δεν ήταν αναστατωμένη, αλλά ούτε και ιδιαίτερα ήσυχη. Εκεί προς το βράδυ τής προηγουμένης, η 'συμμορία' μάς έφερε λίγο-πολύ στα όριά μας. Εκεί που λες: "Καλά βρε παιδιά... δεν καταλαβαίνετε! Είμαι πολύ κουρασμένη... θέλω να ξεκουραστώ... Δεν σέβεστε κανέναν!" Και το τελευταίο και πιο ισχυρό επιχείρημα... που και δεν γίνεται από κανέναν πιστευτό, αλλά επιπλέον -σε καμμιά περίπτωση- δεν πιάνει! "Είναι η τελευταία φορά που έρχεστε! Θα πω στη μαμά αυτά που κάνεις... και δεν θα ξανάρθεις!".

Και μετά από όλα αυτα΄, καταφέραμε να κοιμηθούμε και να ξυπνήσουμε.

Όλο το πρωί βρισκόμασταν σε μια ανεπαίσθητη αμηχανία, εν όψει τού επερχόμενου ταξιδιού.

Λίγο μετά το μεσημέρι -μετά το φαγητό- η μικρή μού έδωσε στο χέρι ένα μικρό χαρτάκι διπλωμένο. "Αυτό θα το δώσεις στη γιαγιά να το διαβάσει όταν όμως έχουμε φύγει".

Μόνο που σκεπτόμουν πως θα φύγουν βούρκωνα.

-- Γιατί σκουπίζεις τα μάτια σου;

-- Γιατί στενοχωριέμαι...!

-- Αφού θα ξανάρθουμε! ... Θα μιλάμε και στο Skype!

Μόλις έφυγαν, ανοίξαμε το χαρτάκι. Είχε ζωγραφίσει τρία παιδιά -παρουσιάζοντας εκείνην και τα αδέλφια της- να αποχαιρετούν!

Εκεί να δεις κλάμα!

Πρόκειται για τα παιδιά τής αδελφής μου - ο μεγάλος 10 ετών, ο δεύτερος 7,5 και η μικρή 6 ετών.

Τα λατρεύω! Καλύπτουν -με βεβαιότητα- τα παιδιά που θα ήθελα να έχω!

 

 

 

 

  

 

Παραβίαση και κλοπή... τού χώρου μου, είναι βιασμός!

Χθες το μεσημέρι έκλεψαν... το σπίτι της φίλης μου!

Δεν ήθελα και δεν μπορούσα να το φανταστώ!

Να μπαίνει κάποιος ξένος στον χώρο σου χωρίς την συγκατάθεσή σου, βίαια να

αναστατώνει τον χώρο για να ψάξει, να αγγίζει- τα πράγματά σου, να

αφαιρεί ό,τι σημαντικό για κείνον και πολύτιμο για σένα. Δεν θέλω και

τώρα ακόμη να φαντας

τώ πώς ακριβώς... είναι (how does it feels)!

Κι ανάμ εσα σ'όλα τα άλλα, πώς μπορεί να αποτιμηθεί η αξία των

προσωπικών στιγμών και αντικειμένων, σ υναισθήματα και αναμνήσεις,

φωτογραφίες χρόνων με αποτυπωμένα σκέψεις και μνήμες. Γιατί ήταν το

μόνο που είχες να σού φέρνουν το παρελθόν στη μνήμη εκτός απ'τις

εικόνες που άντεξαν στην ψυχή σου και τον χρόνο!

Κι εκείνοι που -σκόπιμα και αδιάντροπα- παραβίασαν τον χώρο σου,

ήθελαν να Βεβυλώσουν ό,τι εσύ τόσον καιρό φρόντιζες και προστάτευες!

Αισθάνεσαι έτσι να εκλείπει ένας παράγοντας ισορροπίας σημαντικός,

γιατί είναι από τους λίγους που μπορείς να ρυθμίσεις και να

καθορίσεις!

Ανατριχιάζω στην ιδέα και μόνον... και νιώθω να αγωνιώ, γιατί είναι

δύσκολο πια να υπερασπιστώ και να διασφαλίσω το αυτονόητο: Το χώρο μου

και τη ζωή μου!

Και νιώθω, πως τίποτε πια δεν είναι το ίδιο!

Τα γενέθλια τών 44!

 

Το αγαπημένο μου... ζαχαροπλαστείο!

https://www.facebook.com/concept.cupcakes?ref=ts&fref=ts

Σάββατο βράδυ βγήκαμε γυναικοπαρέα για φαγητό - Ήταν τα γενέθλιά μου την

επομένη και βρέθηκε η αφορμή.

Είχα όλη την καλή πρόθεση! Όλοι τα φέρνουν δύσκολα αυτό τον καιρό και

<<...δεν είναι ανάγκη να ξοδευτείς!>> Ζήτησα πληροφορίες... και έκλεισα

τραπέζι σε ένα μεζεδοπωλείο -με πολύ καλές συστάσεις- στο Νέο Ψυχικό.

Όμως αυτό που ήθελα στην πραγματικότητα ήταν κάτι άλλο! Κάτι πιο

ήσυχο, πιο τακτοποιημένο-καθιερωμένο, κάτι ήρεμο, γνωστό και ευγενικό.

Όμως διανύουμε καιρούς δύσκολους και... θα είναι σωστό;

Ήμασταν στο Golden Phoenix κατά τις 10!

Μικρή και καλή παρέα, καλή διάθεση, χιούμορ και διάχυτη η αισθητική

που υπαγόρεύει ο χώρος! Συνάμα όμως εκπεφρασμένη και η ιδιαίτερη

οπτική, που υπενθυμίζει πως καθένας από εμάς - από όλους εμάς εννοώ,

βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται για λόγους τυχαίους αλλά -μπορεί και-

συγκεκριμένους.

Η βραδιά ήταν όμορφη! Ένιωθα ωστόσο πως υπέβοσκε στη διάθεση και τη

συμπεριφορά μου μια τάση απόσυρσης. Πως αν 'αφηνόμουν', η έκφρασή μου

θα πάγωνε, η 'απομόνωση' θα ήταν μονόδρομος τότε! Θυμήθηκα την περίοδο

που είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά η κατάθλιψη -πριν 13 και πλέον

χρόνια- όταν βίωνα τα παραπάνω στο έπακρο. Υπήρχε κάτι κοινό. Η σκέψη

αυτή με 'ταρακούνησε'. <<Δεν πρέπει να αφεθώ! Άλλωστε 'Τώρα ξέρω'!

Το όμορφο επιστέγασμα της βραδιάς ήταν αυτή η τούρτα που έφτιαξε η

Νάντια. Όπως της έγραψα 'είχε κάτι από μένα'! Μόνον που την επόμενη

φορά θα συμπεριλάβει όλο το σετ. Θα βρει εκείνη τον τρόπο!

Νάντια σ'ευχαριστώ!

Η απογοήτευση μπορεί να είναι και μια νέα αρχή.

Το συνειδητοποίησα ξαφνικά!

Κι είναι πολύ σκληρό, αλλά και ελπιδοφόρο συνάμα.

Αν με ρωτούσε... κάποιος εδώ και αρκετά χρόνια, θα τού απαντούσα

"Ναι... εγώ την έχω ζήσει τη ζωή μου!" Έχω αγαπήσει, έχω αγαπηθεί! Έχω

περάσει από ποικίλες φάσεις & ποιότητες στις σχέσεις μου με τους

ανθρώπους, που... τί άλλο να δω...!

Ένιωσα κάποτε να χάνω τις αρχές και τις αξίες μου παρεσυρμένη από έναν
έρωτα! Ένιωσα να χάνω τον έλεγχο, να αδιαφορώ για τις ενδεχόμενες συνέπειες τού
δικού μου βιώματος σε κάποιους άλλους ανθρώπους. Κι ήταν τόσος ο πόνος κάποιες
φορές, που -μεταξύ τών άλλων- έχασα προσωρινά -και κυριολεκτικά- την
αίσθηση τής γεύσης.
Θα έλεγα "έχω ζήσει τη ζωή μου"! Γιατί είδα εκεί μπροστά μου έναν
άντρα να με παρακαλά γονατιστός. Κι ήταν σίγουρος, πως κάποτε -ίσως
μετά από πολλά χρόνια- η ζωή θα τα έφερνε έτσι ώστε να είμαστε για
πάντα μαζί!  Άλλοτε πάλι, ήμουν σίγουρη για τα συναισθήματα ενός ανθρώπου, γιατί
πίστευα πως -όπως εγώ κι εκεινος- εννοούσε όσα έλεγε! Θαύμαζα το μυαλό του και τον τρόπο σκέψης του, ένιωθα πως οι δυό μας έχουμε πια κάτι κοινό - αυτό που με τον καιρό αποκτούν τα ζευγάρια! Και το ένιωθα ως κάτι μοναδικό, που δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ να αμφισβητηθεί, ως 'μοναδικό' δεν  θα το αναζητούσα πουθενά αλλού, δεν θα  μπορούσα να το συγκρίνω- με κάτι ανάλογο!
Και ήταν -τέλος- μιαν άλλη φορά, αυτό που νιώθαμε και οι δυό τόσο ξαφνικό, έντονο και παράτερο, παραταύτα συγχρονισμένο, που λες "Δεν συμβαίνει...!"
Και στο πέρασμα τών χρόνων, τα παραπάνω, σταδιακά -αργά και αθόρυβα-
έχασαν την οντότητα και τη δύναμή τους. Γιατί ο χρόνος είναι αυτός που
δίνει την σωστή διάσταση στα πράγματα!
Κι αυτό που είχε μείνει να κρατάει το βάρος (τής φράσης "Εγώ την έχω ζήσει τη ζωή μου!") στο τέλος 'έπεσε' κι αυτό!
Γιατί απομυθοποιήθηκε κάτι στο οποίο διέθεσα ενέργεια πολλή και χρόνο, σκέψη και ψυχή, τότε που αφειδώς την διέθετα - επειδή τότε μπορούσα!  Δεν ήταν αυτό που έδειχνε. Και ακυρώθηκε έτσι ένα κεφάλαιο στη ζωή μου!  Γιατί αυτά συμβαίνουν.
Και μετά από τόσα χρόνια ανακάλύψα, πως "Δεν την έχω ζήσει τη ζωή μου!"
Δεν έζησα αυτό που ήθελα, αυτό που μού αξίζει, σ' αυτή τη μοναδική
ευκαιρία που μάς δίνεται. Και το βρίσκω πολύ αισιόδοξο να βγω από την
παραίτηση και να προσπαθήσω ξανά!
Τα αποθέματα δεν είναι τα ίδια. Πολλά χάθηκαν αλλά και κάποια
-μεταμορφωμένα ίσως- προσετέθησαν. Μεταξύ αυτών η γνώση (τού εαυτού), το "κριτίριο" που
οξύνθηκε και οι "μνήμες", για να προτρέπουν και να προλαμβάνουν όταν χρειάζεται.

Οι άνθρωποι που δεν θα ξεχάσω... και γιατί! (iv)

Αναστασία Καλαντζή: Καθηγήτριά μου στο Πανεπιστήμιο, δεν βρέθηκα
τυχαία να <<χρωστάω>> μαθήματά της!
Είχα χρόνια εγκαταλείψει τις σπουδές, χωρίς όμως ποτέ να ξεχάσω το Πανεπιστήμιο.
Κάθε φορά που ζοριζόμουν από τα προβλήματα, και τύχαινε να πάω για να
δώσω κάποιο μάθημα, ένιωθα να ανασαίνω εκεί μέσα! Σε κείνο το άχρωμο
και ψυχρό κτίριο που αντιπροσώπευε για μένα τόσα πολλά!
Ήταν κάτι δύσκολο σχεδόν ακατόρθωτο, μόνο και μόνο από την απόσταση
και την επαφή που είχα χάσει.
Κι όταν αποφάσισα πια να επανέλθω (εκεί στις αρχές της προηγουμένης
10ετίας), έτυχε το πρώτο μάθημα να είναι της κας Καλαντζή.
Η εξέταση θα γινόταν προφορικά κι αυτό με άγχωνε. Καιρός για χάσιμο
δεν υπήρχε, ούτε βέβαια χρόνος για πειραματισμούς και αποτυχία.
Ορίστηκε η ημερομηνία των εξετάσεων, αλλά παρόλη την καλή διάθεση που
είχα, όλο αυτό μού φαινόταν βουνό. Ένιωθα να πιέζομαι, να μην
καταλαβαίνω, να μην μπορώ να ανταπεξέλθω.
Μέχρι που 3 ημέρες πριν την εξέταση, λαμβάνω τηλεφώνημα από την ίδια
την καθηγήτρια:
-- Μέχρι τώρα ήμουν η μοναδική από την οικογένεια που δεν είχα
αρρωστήσει, φαίνεται όμως ότι κόλλησα κάποια ίωση. Θα πρέπει να
αναβάλουμε την εξέταση για αργότερα.
-- Κυρία Καλαντζή, δεν μπορώ... παραιτούμαι!
Σαν να γνώριζε πόση σημασία είχε αυτό το μάθημα για μένα, ως έναρξη
της νέας προσπάθειας... μού έδωσε ημερομηνία για μια εβδομάδα μετά. Με
ενθάρρυνε να συνεχίσω, με κατάλαβε!
Όταν το συζήτησα με τον φίλο μου τον Κώστα, μού είπε: <<Δεν είναι
τυχαίο...! Θα τα καταφέρεις!>> Έτσι κι έγινε!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την καίρια βοήθειά της.
Μια συμπεριφορά που εντάσσεται αρμονικά στην γενικότερη εικόνα που εχω
Γι'αυτή, ως επιστήμονος και ανθρώπου!
Ένας <<δάσκαλός>> μου: Γνωστός στο χώρο του, τον γνώρισα όταν άρχισα
σύντομη σειρά μαθημάτων μερικών μηνών. Με συγγραφικό έργο ευρύ και
αναγνωρισμένο, κοινωνικός και επικοινωνιακός ο ίδιος ως προσωπικότητα,
έχαιρε ευρείας εκτίμησης και αποδοχής.
Ήθελα να <<φρεσκάρω>> και να οργανώσω την όποια κατάρτιση είχα, να
αποκτήσω μια περαιτέρω εξειδίκευση, κάτι που ήταν ο ιδανικός να το
παράσχει.
Ένας άνθρωπος αεικίνητος, που παρά την ηλικία του ζούσε την εποχή του.
Με την ασφάλεια που εμπνέει η γνώση και η αποδοχή, κατελάμβανε το χώρο
του. Παρόλα αυτά, και παρά το ότι σε μεγάλο βαθμό αυτός ο άνθρωπος
ένιωθα να με εκφράζει, κάτι δεν μού συμπλήρωνε αρμονικά το puzzle,
χωρίς όμως και να μπορώ να το προσδιορίσω.
Παντρεμένος χρόνια με την γυναίκα του και με με μια ευτυθχισμένη
-απ'ό,τι είχα ακούσει- οικογένεια, ένιωθα ότι κάτι εισπράττω από
αυτόν, που δεν συνάδει! Κάτι που ποτέ δεν είχε λεχθεί, αλλά κάπου
υπήρχε!
Με συμπαθούσε πολύ και με είχε ξεχωρίσει, είχε δε παράσχει τη βοήθειά
του όταν αντιμετώπισα ένα πρόβλημα -συνιστώντας μου τον κατάλληλο
γιατρό- κάτι που του χρωστάω!
Και μέχρι εδώ όλα καλά.
Είχα τελειώσει τα μαθήματα και κρατούσαμε μια αρεή επικοινωνία, με
ευχές Χριστούγεννα, Πάσχα, κάποτε και στην ονομαστική εορτή.
Επικοινωνία και επαφή όχι συχνή, ωστόσο ουσιαστική, και με την
εκτίμηση και το ενδιαφέρον που υπήρχε να εκδηλώνεται κι από τις δύο
πλευρές.
Ένα πρωί μού τηλεφώννσε, κι ενώ αρκετός καιρός είχε περάσει:
-- Σήμερα το βραδάκι μπορεί να βρεθώ στη γειτονιά σου! Θα συναντήσω
έναν παλιό μου φίλο που έχω καιρό να τον δω, μένει...
Εκείνο τον καιρό εγώ έκανα κάποιες επισκευές. Το σπίτι ήταν άνω-κάτω
και επικρατούσε ένα χάος! Σκόνη παντού και τα έπιπλα στο μπαλκόνι.
Ήμουν εντελώς μόνη, κι αυτό δυσκόλευε την κατάσταση. Του το είπα!
-- Θα σού τηλεφωνήσω...!
Ήταν ένας άνθρωπος τον οποίο σεβόμουν, του απευθυνόμουν μιλώντας
πάντοτε στον πληθυντικό.
Μέχρι τις 7.30 το απόγευμα εκείνης της ημέρας δεν μού είχε
τηλεφωνήσει. Περίμενα ότι κάτι θα είχε αλλάξει στο πρόγραμμά του.
Κάπου εκείνη την ώρα μού τηλεφώνησε:
-- Είμαι έξω από το σπίτι σου... σε ποιόν όροφο είσαι;
Βρισκόταν στον όροφο που του είχα πει, αλλά στην διπλανή πολυκατοικία.
Μετά από μερικά τηλεφωνήματα η παρεξήγηση λύθηκε, συναντηθήκαμε στην
είσοδο του σπιτιού μου.
Μπήκαμε στο αυτοκίνητό του.
-- Ξέρεις κάποιο καφέ εδώ κοντά;
-- Στην πλατεία έχει πολλά καφέ...
-- Πού να πηγαίνουμε στην πλατεία... έχει πολύ κόσμο, θα βρούμε κάτι εδώ πιο πάνω.
Βρήκαμε πράγματι και καθίσαμε.
Αρχίσαμε να συζητάμε... γενικά. Μέχρι που κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό του:
-- ...Στο δρόμο είμαι... έχω κολλήσει εδώ στην κίνηση... Όχι δεν πρόκειται
να έρθω στο νησί... ξέρεις ότι τα βαριέμαι αυτά!
Στο τηλέφωνο ήταν η γυναίκα του. Δεν μπήκε καν στον κόπο να μού
αιτιολογήσει το ψέμα του, (ια ποιόν λόγο δεν της είπε ότι βρισκόταν με
μια παλιά μαθήτριά του) Το μόνο που συζήτησε:
-- Μού είπε να πάω... αφού ξέρει ότι βαριέμαι...!
Ήταν ένας άνθρωπος με καλλιέργεια και σοφία -Ή τουλάχιστον έτσι
πίστευα- κι αυτό προσπάθησα να <<εκμεταλλευτώ>> γι'αυτό και τον ρώτησα,
με αρκετή αφέλεια (όπως το βλέπω τώρα μετά από κάποια χρόνια):
-- Κύριε... Πιστεύετε ότι ο καθένας από εμάς παίρνει στη ζωή του τελικά
αυτό που του αξίζει;
-- Αυτό που του αξίζει; Ή αυτό που νομίζει ότι του αξίζει!
Δεν πίστευα αυτό που άκουγα!
Τι ήθελε να κάνει; Τι επεδίωκε με αυτή του την απάντηση!
Να με προβληματίσει; Να με προσγειώσει; Προβάλλοντας σε μένα την ίδια
-συγκεκριμένα- την απάντησή του (<<Μην περιμένεις πολλά, γιατί δεν
αξίζεις και τόσα όσα νομίζεις>>!)
Κι αν δεν εννοούσε αυτό, τότε γιατί δεν μού εξήγησε τι ακριβώς εννοούσε;
Σε συνδυασμό με την αντίδρασή του στο τηλεφώνημα που είχε δεχθεί
προηγουμένως, η εικόνα του... στα μάτια μου χάλασε!
Πού είναι ο ειλικρινής, υποδειγματικός στη ζωή του επιστήμων και
άνθρωπος και πού η συνέπεια λόγων & έργων;
Πώς μπορούσα να συνεχίσω την επικοινωνία μου μαζί του, τώρα που δεν
τον εμπιστευόμουν; Όταν η άποψή μου γι'αυτόν είχε αλλάξει άρδην; Και
είχε αναδειχθεί κάτι τόσο διαφορετικό και ξένο; Ξένο στην γενικότερη
εντύπωση που επικρατούσε, αλλά και στην εντύπωση που είχα εγώ για
εκείνον μέχρι τότε! Σε ποιο βαθμό <<είχα εξαπατηθεί>>, και ως πού όσα
άκουσα και διημοίφθησαν μεταξύ μας ήταν έκφανση υποκρισίας; Ή μήπως
μόνον -ενδεχομένως- μια παρεξήγηση; Ένα βιαστικό -ίσως- δικό μου
συμπέρασμα;
Έκτοτε σταμάτησα κάθε επαφή!
Κι ενισχύθηκε η άποψη ότι <<κανείς δεν είναι τέλειος>>! Γιατί όλοι
είμαστε άνθρωποι, με Αδυναμίες <<μικρές>> και τόσο... συγκεκριμένες!
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μού προκάλεσαν έντονα συναισθήματα,
διαφορετικής ποιότητας.
Και παρατηρώ - τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, ότι κάποιοι από
αυτούς ασκούσαν ή ασκούν κάποιο λειτούργημα. Διαθέτουν κύρος και
εξουσία, θα έπρεπε ωστόσο να διαθέτουν και κάτι παραπάνω! Και
<<ξεχώρισαν>> γιατί ανταποκρίθηκαν ή δεν ανταποκρίθηκαν, στις
προσδοκίες, - τις δικές μου και ενίοτε τού ρόλου τους.
Κι είναι ενδεικτικό των ανθρωπινων πραγμάτων και του πόσο δύσκολο
είναι τελικά να συνυπάρξει κανείς, να επικοινωνήσει, να αντιπαρέλθει,
να συμβεί και να συμβιβάσει, να ξεπεράσει, να συμβιώσει αρμονικά, σε
καμμία περίπτωση δε <<αλώβητος>> και μόνον ευτυχισμένος.

Οι άνθρωποι που δεν θα ξεχάσω... και γιατί! (iii)

Γιώργος Π:  Ο δεύτερος άνθρωπος –μοιραίος στη ζωή μου- που μού έδειξε πως ποτέ δεν πρέπει να είσαι απόλυτος με τα όριά σου, Δεν γνωρίζεις τι θα συμβεί την επόμενη στιγμή, με ποιόν, γιατί! Ο έρωτας –ως συναισθηματική ανάγκη- έχει δύναμη να συγκινήσει, να κινητοποιήσει, να αντιμετωπίσει, να αντέξει.

 

Έναν χρόνο πριν, είχα εντοπίσει έναν μικρό όγκο στο στήθος. Παρόλο που υπήρχε ιστορικό καρκίνου μαστού στην οικογένεια σχεδόν το αγνόησα. Η σκέψη ήταν, πως ενδεχόμενος καρκίνος στο στήθος ήταν μάλλον απίθανος, δεδομένου του σημαντικού ιατρικού ιστορικού και των άλλων προβλημάτων υγείας.

Όταν όμως έκανα τη μαστογραφία ο όγκος φάνηκε καθαρά. Ο γυναικολόγος του νοσοκομείου που την είδε δεν ανησύχησε, ούτε και ο γιατρός που είδε τον υπέρηχο λίγες ημέρες αργότερα. Όταν όμως δείξαμε την εξέταση στον χειρουργό, ζήτησε να γίνει άμεσα αφαίρεση και βιοψία. Έτσι προγραμματίστηκε μια Τετάρτη πρωί στις 8, στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου.

Γνώριζα ότι ο γιατρός αυτός (που θα με αναλάμβανε) ήταν παντρεμένος. Γνωστός -στην οικογένειά μου και στον χώρο του- άκουγα συχνά να τον αναφέρουν. Ποτέ δεν τον είχα συναντήσει ωστόσο, παρόλο που είχε χειρουργήσει παλαιότερα κάποιους συγγενείς, μεταξύ αυτών και τον πατέρα μου.

 

Έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις: «Ο κύριος τα΄δε, ητάδε».

Σε εκείνη την πρώτη χειραψία θυμάμαι δύο πράγματα: 1) τον «ηλεκτρισμό» που ένιωσα όταν με ακούμπησε, και 2) την δική μου σκέψη (: Τι μαλ…ας! Πάλι τα ίδια θα έχουμε!) Κατάλαβα ή μάλλον αισθάνθηκα ότι κάτι περισσότερο θα γινόταν μεταξύ μας, κι εκείνη τη στιγμή το προσδιόρισα ως ένα φλερτ που θα ξεκινούσε από πλευράς του. Και κάπως έτσι ξεκίνησε!

Συνηθίζεται, ένας παντρεμμένος να φλερτάρει μια νέα γυναίκα (και κάτι παραπάνω). Το αισθάνθηκα ότι κάτι τέτοιο είχε ξεκινήσει μ'εκείνη τη χειραψία, αισθανόμουν ήδη την πολιορκία του!

Ένας άντρας σίγουρος, ευγενής και γοητευτικός, διακριτικός αλλά και ξεκάθαρος!

Είσαι πολύ μελαγχωλική… μού έλεγε. Κι όταν έκανε να με αγκαλιάσει πατρικά προσπαθούσα να το αποφύγω.

Άνθρωπος γλυκός που είχε –γενικά- τον τρόπο του! Ήξερε να χειρίζεται τα πράγματα – ίσως και τους ανθρώπους.

Μετά δύο ημέρες πήγα στο νοσοκομείο να μού αλλάξει τις γάζες.

Κι ενώ μού έκανε ερωτήσεις για το ιατρικό ιστορικό, καθόμουν σε απόσταση από το γραφείο του, λες κι εκείνη η απόσταση του ενός μέτρου να μπορούσε να με προφυλάξει από κάτι!.

 

Την ίδια μέρα, βράδυ κατά τις 10 μού τηλεφώνησε. Η βιοψία ήταν θετική.

Δεν θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του, μόνον την αμηχανία του:

-…με όλη τη φιλία που νιώθω για σένα…Θα σε βοηθήσω…Θα κανονίσω χειρουργείο άμεσα!

Θυμάμαι ότι έμεινα σαν κεραυνοβολημένη για λίγη ώρα, δεν ξέρω για πόσο! Μπορεί να ήταν 10 λεπτά, μπορεί μισή ώρα. Δεν το περίμενα!

Η εισαγωγή κανονίστηκε για την επομένη ημέρα και Το χειρουργείογια την

Δευτέρα.

Δευτέρα πρωί ήμουν εκεί. Καθόμουν στο δωμάτιο του νοσοκομείου, επάνω στο κρεβάτι,

απορροφημένη στη σκέψεις μου. Κάποια στιγμή ένιωσα ένα ελαφρύ χτύπημα στο πόδι.

Σήκωσα το κεφάλι και τον είδα. Με πήρε σε ένα γραφείο να συζητήσουμε, να μού εξηγήσει τα ενδεχόμενα και τον τρόπο που θα αντιμετωπίζαμε την κατάσταση. Και από εκεί και πέρα άλλαξαν όλα!

 

Καθίσαμε ο ένας απέναντι στον άλλον. Κοιταζόμασταν στα μάτια, και σαν να είχαμε ξεπεράσει την όποια απόσταση μας χώριζε, νιώθαμε και οι δύο μια δυνατή έλξη.

Κρατιόμασταν σφιχτά από τα χέρια, κι εκεί προσπαθούσαμε να διωχετεύσουμε όλη την ένταση. Πλησιάζαμε ο ένας τον άλλο, και προσπαθούσαμε να αποφύγουμε την ένωση!Σαν να θέλαμε να κερδίσουμε το στοίχημα που κάποιος έβαλε για μας, να τα καταφέρουμε να αντισταθούμε σε «μια φυσική δύναμη»!

Ήμασταν σ'έναν «άλλον κόσμο», σε μια άλλη κατάσταση! Ως εάν να είχαμε ξεχάσει τον λόγο για τον οποίο βρισκόμασταν σ'εκείνο το δωμάτιο, προσπαθούσαμε να χειριστούμε την έλξη που νιώθαμε και να βρούμε τον τρόπο να την ελέγξουμε.

Θα μπορούσαν να έχουν συμβεί τα πάντα… σ'εκείνο το δωμάτιο! Αν δεν ήμασταν και οι δύο αυτό που είμαστε, αν είχαμε ελάχιστα παρεκλίνει.

 

Αυτό που ένιωσα εκείνη την ημέρα ήταν πρωτόγνωρο! Ακαταμάχητη έλξη, χημεία και ένταση. Αισθήματα με αποχρώσεις, που αναρρωτιέσαι πού ήταν κρυμμένα!

Αναρρωτιέσαι πώς; από το τίποτε… στο όλα!

Τι ήταν αυτό που μας ελευθέρωσε; Δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς! Από πλευράς μου, νομίζω ότι το κλικ έγινε τη στιγμή που μού ανακοίνωσε από τηλεφώνου το αποτέλεσμα της βιοψίας. Έχει νομίζω να κάνει με το ακράιο του καρκίνου-της σοβαρής ασθένειας, που ανεξάρτητα από την έκβασή της, σού δίνει την ιδέα του τέλους, του κινδύνου, του αναπότρεπτου, που σε ωθεί να εκφράσεις αυτό που μέχρι τώρα συγκρατούσες και έκρυβες αναίτια. και δεν έχεις πλέον λόγο να το κάνεις. Σαν να μην έχεις λόγο σημαντικό να κρατάς τα προσχήματα. Γιατί το τέλος φαίνεται από μακριά, είναι μια πιθανότητα, η ζωή είναι εδώ και η απόσταση να πεις ή να κάνεις αυτό που αισθάνεσαι είναι ένα βήμα μόνον.

  Ως εάν να είχαν μεσολαβήσει μήνες γνωριμίας και φλερτ, και τελικά κρίναμε πως ήρθε η στιγμή να εκφραστεί αυτό που υπέβοσκε τόσον καιρό. Ήρθε η ώρα και δεν υπήρχε πλέον λόγος να το απωθούμε! Κι ας ήταν μόλις πριν 5 μέρες που συναντηθήκαμε για πρώτη φορά!

Το χειρουργείο έγινε σε δύο ημέρες.

 

Όσο έμεινα στο νοσοκομείο δεν έχανε αφορμή να είναι εκεί! Τον αισθανόμουν δίπλα μου. Ένιωθα απόλυτα ασφαλής και παρά τις όποιες ψυχικές μεταπτώσεις, δεν με φόβιζε τίποτε! Αναπτύξαμε έναν δικό μας κώδικα επικοινωνίας, κάτι που συνεχίστηκε για πολύ καιρό.

Ο καρκίνος ξεπεράστηκε.

 

Ο μόνος λόγος της περιπέτειάς μου, ήταν η γνωριμία μου μαζί του! Αλλά και η ευκαιρία που μού δόθηκε να ζήσω κάτι τόσο δυνατό, Να γίνω πιο δυνατή, να αξιολογώ πιο εύστοχα και συνετά ανθρώπους & καταστάσεις.

Παρόλο που κρατήσαμε επαφή, δεν προχωρήσαμε. Επειδή η θέση του ήταν αυτή, επειδή ήταν παντρεμένος, επειδή φοβήθηκε… επειδή φοβήθηκα…! Κι όμως, αυτή η γνωριμία με στηγμάτισε!

Τον ερωτεύτηκα με έναν τρόπο μοναδικό, άγνωστο σε μένα μέχρι τότε και έκτοτε. Ήταν κάτι δυνατό, με τη δική του ξεχωριστή ένταση & ποιότητα, που ακόμη και σήμερα -πολλά χρόνια μετά- αποτελεί για μένα κριτήριο & σημείο αναφοράς.

Δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε κάτω από δύσκολες συνθήκες, πήρε κάτι από την ένταση των στιγμών που ζήσαμε. Παρόλο που η σχέση μας ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, του το χρωστάω! Με βοήθησε να αντιμετωπίσω τον καρκίνο, τον θάνατο του πατέρα μου 2 εβδομάδες αφού βγήκα από το νοσοκομείο και ό,τι αυτό συνεπαγόταν.

 

Ήμουν τόσο ερωτευμένη, που νόμιζα ότι «αν με αγγίξει θα σκορπίσω»!

Και μπορεί αυτό να μοιάζει με δόκιμη λογοτεχνική έκφραση, μα ήταν η δική μου αλήθεια! Που αισθανόμουν και του εξομολογήθηκα.

 

Δεν πιστεύω ότι κατάλαβε ποτέ τον ρόλο του στη ζωή μου, όμως αυτό δεν έχει καμμία σημασία!

Εύχομαι, κάποτε να καταφέρω να ζήσω όλα εκείνα που θα με κάνουν να θεωρώ την γνωριμία μας, ξεχωριστή εμπειρία και μόνον.

Οι άνθρωποι που δεν θα ξεχάσω και γιατί! ()ii

Ο Άκης: Είναι ένας από τους ανθρώπους που με έκανε να καταλάβω -στην πράξη- γιατί οι άνθρωποι όταν ερωτεύονται «ξεφεύγουν»!

Δεν έχει σημασία ποιος είσαι, τα εγνωσμένα όρια, η υπομονή, ο αυτοέλεγχος που συνήθως σε χαρακτηρίζει, το πόσο εννοείς τις λέξεις σου! Όλα είναι πιθανά, όταν δεχτείς το ανάλογο ερέθισμα, από τον ανάλογο άνθρωπο. Αυτόν που θα σε συνεπάρει, θα βγάλει την άγνωστη πλευρά σου, θα ενεργοποιήσει το βίωμα.

Και πρόσεξε: Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο άνθρωπος αυτός είχε την προσωπικότητα ή το εκτόπισμα που θα σού προκαλέσει το έντονο συναίσθημα και θα χάσεις τον ελέγχο. Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι σε εκείνη την χρονική στιγμή-, λόγω ηλικίας ή ιδιοσυγκρασίας ή… για οποιονδήποτε άλλο λόγο –συγκεκριμένο ή μη- είχες ανάγκη να το βιώσεις σε αυτή την ένταση.  Να μεγιστοποιήσεις τα ερεθίσματα που πήρες, να τους δώσεις τη διάσταση που «χρειαζόσουν». Γιατί είχες ανάγκη να το βιώσεις όλο αυτό! Και κάποιος βρέθηκε εκεί τότε! Κατά τύχη;Επειδή εσύ το προκάλεσες (ίσως άθελά σου - όπως συνέβη στην δική μου περίπτωση. (Γιατί όλο αυτό ξεκίνησε από μια φάρσα που κάναμε με μια φίλη - και τελικά γύρισε μπούμερανκ).

Και αυτός ο άνθρωπος μπορεί να σού έδωσε την αφορμή, (τον εαυτό του που λειτούργησε ως μέσον), που έγινε και στόχος.

Τον ευχαριστώ γι'αυτό που παρά την ανεπάρκειά του- με έκανε να νιώσω.

((Δεν είμαι καθόλου βέβαιη, ότι κάτι ανάλογο θα συνέβαινε αν τον συναντούσα σήμερα!)

Μετά από αρκετά χρόνια, τα έφερε έτσι η ζωή που και αυτός ο άνθρωπος προσδιορίστηκε στα αληθινά του όρια και διαστάσεις. Ξέρεις, είναι σαν αυτό που λέμε: «Είμαι σίγουρος ότι ο φίλος μου ο τάδε, στην Χ περίπτωση, θα έκανε το παν για μένα…». Κι έρχεται η στιγμή – η ζωή το φέρνει, που ο φίλος σου όχι μόνον σε αγνοεί αλλά σού δίνει μια να πας ακόμα πιο κάτω! και αποδεικνύεται τόσο… λίγός! Καταλαβαίνεις τότε μια και καλή τι ήταν στην πραγματικότητα, κι ευχαριστείς την τύχη & τις συνθήκες που σού έδωσαν την ευκαιρία να γνωρίσεις.

 

 

Η Αννα: Την συνάντησα το 1993, αφού νοσηλευτήκαμε στο ίδιο δωμάτιο για δύο εβδομάδες.

Η αξιοπρέπεια, η υπομονή και η γλυκύτητα προσωποποιημένη. Ασφαλής και «πλήρης» στη ζωή που έζησε, είμαι βέβαιη ότι πάντοτε… κρατούσε ισορροπίες, ως εάν αυτός να ήταν ο ρόλος της.

Κι όταν μια μέρα –ο σύζυγός της μού έδωσε την κάρτα του, κι εκείνη (βγαίνοντας από το μπάνιο) το είδε, της είπα: «…βλέπετε… Μού έδωσε την κάρτα του...» κι εκείνη: «τί λες κορίτσι μου…! Εσύ θα μπορούσες να είσαι κόρη του»!  Και το είπε παρόλο που γνώριζε… Ότι αυτό δεν συνέβαινε για πρώτη φορά!

(Πέθανε στις 12 Απριλίου 1993. Δύο εβδομάδες αφού έφυγα από το νοσοκομείο και αφού βασανίστηκε πολύ!)

 

Θα την θυμάμαι πάντα, ως μια γυναίκα που Άφησε το στήγμα της στο «χώρο»& το χρόνο και τους ανθρώπους που την έζησαν.  Με ευγένεια και ήθος, «χορτασμένη» αλλά και πληγωμένη, αγαπήθηκε πολύ, ξεπερνώντας μερικές φορές το συνηθισμένο και το Ανθρώπινο. Στεκόταν πάντα αντάξια των περιστάσεων… - κάτι που δεν έκαναν ωστόσο οι δικοί της άνθρωποι, ακόμη και σ'εκείνες… τις δύσκολες στιγμές!

 

 

Γιαννης:   Ήταν μια σχέση αναπάντεχη. Έμοιαζε παράτερη, αταίριαστη, είχε όμως τόσα πολλά… για να πιαστώ και να ξεφύγω, από μια κατάσταση -που αντιμετώπιζα- δυνατή αλλά και –όπως είχε καταλήξει- σχεδόν μαζοχιστική, τον τελευταίο εκείνο χρόνο. Και βρήκα έτσι τον τρόπο.

 Πνεύμα ευφυές, χιούμορ, εμπειρίες ζωής και μια ποιότητα. Βρέθηκα μπλεγμένη χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω.  Λίγο η δική μου ανάγκη αυτοσυντήρησης να ξεφύγω…, λίγο η -τότε- νεαρή μου) ηλικία που –αν δεν δικαιολογεί- αιτιολογεί τα πράγματα, πολύ ο Γιάννης και η επιμονή του. Ένας άνθρωπος που απείχε από το τέλειο αλλά ξεχωριστός, κάτι πολύ πιο πάνω από τον μέσο όρο σε πνεύμα και ευφυία - μια χαρισματική προσωπικότητα.

 

 Μας θυμάμαι να φιλιόμαστε στο δρόμο χωρίς να μας νοιάζει τίποτε!

- Είμαι πολύ ευτυχισμένη!

- Κι εγώ!

Κι όταν με έπιαναν τα υπαρξιακά μου για τη σχέση μας (και την μεγάλη διαφορά ηλικίας) με… αποστόμωνε:         «Έχεις φύγει ποτέ από εδώ νιώθωντας… κενό»;

  Κι είχε δίκιο! Ποτέ δεν είχα νιώσει κάτι τέτοιο μαζί του!

Μια μέρα είχαμε βάλει ένα μπωλ παγωτό καϊμάκι στη μέση και τρώγαμε με το κουταλάκι. Δεν θυμάμαι τί συζητούσαμε (γιατί μόνον συζητούσαμε) και κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε, ότι είχαμε απορροφηθεί και το παγωτό μπροστά μας είχε λιώσει.

 

Δεν ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο συζητώντας ενεβάθυνα στα πράγματα, γιατί δεν το επεδίωκε! Επειδή όμως ήταν ευφυής, αντιλαμβανόταν… και το έδειχνε όταν το θεωρούσε σκόπιμο.

Θα τον θυμάμαι και θα τον αγαπώ πάντα.

 

 

Ο Αντώνης:   Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- Τού άφιέρωσα αρκετά χρόνια από τη ζωή μου. Ήταν για μένα «ένας γάμος» που δεν έγινε ποτέ. Γιατί κατέθεσα στην κοινή μας εμπειρία την δύναμη, την ενέργεια και την ανοχή, τις ελπίδες –ίσως- που αρμόζουν σε έναν γάμο, με την υπομονή και τις αντοχές που διέθετα τότε!

Αγάπησα επειδή βρισκόμουν στην ηλικία εκείνη και αυτό είχα ανάγκη να κάνω, αγαπήθηκα (γιατί δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς), και τέλος «απομυθοποιήθηκαν» όλα! Η μακρόχρονη σχέση μας, η αγάπη που νόμιζε πως μού είχε, ο ίδιος ως άνθρωπος – με την έννοια της ουσιαστικά ηθικής υπόστασης, που ο καθένας φιλοδοξεί –στοιχειωδώς- να διαθέτει.

Μού απέδειξε εμπράκτως αυτό που δεν καταλάβαινα: «Ο καθένας αγαπά (ή δεν αγαπά), πάντα με τον τρόπο του»! Όπως μπορεί! Αν… μπορεί! Γιατί δεν δύναται διαφορετικά. Να ξεπεράσει τον εαυτό του, το θυμικό, τις μικροκακίες του, τα συμπλέγματα και τις ανασφάλειές του.

Οι άνθρωποι Έχουν συνήθως ανάγκη να προτάσσουν τον εαυτό τους, να επιβεβαιώνονται συνεχώς – αν αυτό τους έχει λείψει. Κι όταν δεν νιώθουν φυσικά επαρκείς, αναζητούν άλλους τρόπους αναπλήρωσης. Μού απέδειξε πως δεν ήταν τυχαίο Το γεγονός ότι απέτυχε στο κεφάλαιο «γάμος».

Και τέλος, το έζησα και το κατάλαβα, ότι όσο και να σε λατρεύει –ή να το νομίζει- ένας άνθρωπος, δεν θα διστάσει να σε πονέσει - γιατί έτσι θέλει να αντιδράσει εκείνη τη στιγμή - αυτό έχει ανάγκη να κάνει, όσο αθέμιτο κι αν είναι! Όσο κι αν πιστεύει ότι δεν το αξίζεις, ότι εσύ δεν θα έκανες ποτέ κάτι ανάλογο. Δεν θα υπογράμμιζες και δεν θα απέδιδες ποτέ μομφή για κάτι, για το οποίο δεν ευθύνεται, προκειμένου εσκεμμένα να πληγώσεις.

Κι όμως εκείνος -που σε αγαπούσε…- το έκανε! Γιατί αυτό μπορούσε!

Αυτά είναι μαθήματα ζωής πολύτιμα, που του τα χρωστώ!

 

Λυπάμαι μόνον που τόση αφοσίωση, αγάπη ή ανάγκη (για αγάπη) και συντροφικότητα, δεν βρήκε συγχρονισμένα τον στόχο της.

 

Οι άνθρωποι που δεν θα ξεχάσω... Και γιατί! (i)

Αισθάνθηκα την ανάγκη, να μιλήσω για τους ανθρώπους εκείνους που –στη διάρκεια της ζωής-  κάτι μού άφησαν!  Θετικό ή όχι, οπωσδήποτε παρακαταθήκη. Που αναγνωρίζει η λογική και θυμάται το συναίσθημα!

Και μπορεί αυτό που άφησαν αυτοί οι άνθρωποι να ήταν ήθος ή ανασφάλεια, αλλαζονία ή σύμπτωμα!  Κάτι από τον χαρακτήρα τους, το γνώρισμα που με στηγμάτισε ή με εξέπληξε – συνήθως δυσάρεστα! Ένα κομμάτι του εαυτού τους.

Ήταν κάποτε μια συμπεριφορά-πληρότητα που μού «έδωσαν», και την απαιτεί η ζωή για να μοιάζει ζηλευτή. 

Μπορεί να ήταν η ώθηση εκείνη που η στιγμή ζητούσε, για να καταφέρω κάτι εμφανώς δύσκολο (αν οι συγκυρίες ήταν αλλιώς).

Ίσως –τέλος- ήταν, η εκπεφρασμένη με σκληρότητα ανασφάλειά τους, που με έκανε πιο δυνατή.

Τα ονόματα που αναφέρονται είναι πραγματικά, γι'αυτό και -τα περισσότερα- όχι πλήρη.

Και πρώτα οφείλω να σταθώ στον φιλόλογο και καθηγητή μου για έξι συναπτά έτη, Κυριάκο Παπάζογλου.

Ήταν ένας άνθρωπος απόλυτος όσο και ευαίσθητος. Με εκτόπισμα, αξίες και μια δυναμική που δεν άφηνε κανέναν αδιάφορο. Με απόψεις που έμοιαζαν αυταρχικές και φιλελεύθερες συνάμα, αφού οι αρχές του πατούσαν κυρίως στην ελευθερία και τον σεβασμό προς τον Άνθρωπο.

Πίστευε ότι ο καθηγητής είναι εκείνος που πρέπει να απολαμβάνει τον απόλυτο σεβασμό και  εμπιστοσύνη των μαθητών του, να τους καθοδηγεί και να τον εμπιστεύονται για ό,τι τους απασχολεί. Και ήταν αυτός ένας από τους λόγους που -όλοι μας- βιώναμε την ασφάλεια που μας παρείχε.

Ενώπιόν και υπό την καθοδήγησή του θα μπορούσε να εξελιχθεί η πιο ανατρεπτική συζήτηση, να εκφραστεί η πιο αντιδραστική και ακραία άποψη, πάντοτε τεκμηριωμένα.

Πίστευε βαθειά στον Θεό, αλλά μπορούσε να πραγματευτεί το ζήτημα και με έναν άθεο, μέσα από επιχειρήματα και συνέπεια στον λόγο.

Αγαπούσε ουσιαστικά και ενεργά τους ανθρώπους – όπως «οφείλει» ο δάσκαλος, είτε επρόκειτο για τους μαθητές του, είτε για αυτούς που επέλεγε να βάλει στη ζωή του. Και γινόταν έξαλος και έβγαινε εκτός εαυτού, όταν ένιωθε να πληγώνεται ο -εκάστοτε -και για οποιονδήποτε λόγο- αδύναμος.

[Σε μια δύσκολη δική μου στιγμή, τον θυμάμαι να μού λέει: «Όσο έχεις εμένα μην φοβάσαι τίποτε»! Κι αυτό «μού έφτασε»… τότε!  Νομίζω ήταν μια από τις ελάχιστες στιγμές που τον είδα να δακρύζει.]

Έχανε την ηρεμία του τότε.  Και απέμενε η αυστηρότητα στη φωνή και την έκφραση του προσώπου, όπως αυτή που έχει εκείνος που υπερασπίζεται το δίκαιο και το αυτονόητο, που άμεσα τον ενδιαφέρει και τον αφορά!

Είναι αλήθεια ότι προκαλούσε ισχυρές συμπάθειες και αντιπάθειες. Οι τελευταίες εξαφανίζονταν ωστόσο, όταν επρόκειτο αυτός ο άνθρωπος από κάποιον να… αμφισβητηθεί.  Γιατί όλοι καταλαβαίνουν και  συμβαίνει, η Αξία να είναι έκδηλη και τελικά αδιαμφισβήτητη. Αντικειμενική!

Οι αρχές που μας μετέδωσε –νομίζω- (πολλούς από εμάς) θα μας ακολουθούν πάντα!

Η Λίνα ήταν μια συμφοιτήτριά μου στο Πανεπιστήμιο. Μικροκαμωμένη και όμορφη, κυρίως όμως ένας έξυπνος άνθρωπος, που ήξερε να διεκδικεί τα πράγματα με τον δικό της τρόπο.

Αν και είχα γνωρίσει και άλλα κορίτσια από το έτος μου, η σχέση μας ήταν ξεχωριστή.  Ήμασταν τόσο ίδιες όσο και διαφορετικές, σε βαθμό να συμπληρώνει η μια την άλλη.  Η μια άρχιζε να μιλά και η άλλη ολοκλήρωνε τη φράση, χωρίς ποτέ να ξεφεύγει από το αρχικό νόημα. Επικοινωνία «αέρινη», ξεκούραστη.

Κάποιες φορές την ζήλευα για τον τρόπο με τον οποίο διεκδικούσε τα πράγματα, τα μικρά και τα μεγάλα. Επίμονα και σταθερά, κάποτε με «ελαφρότητα» και επιτήδευση, άλλοτε με πείσμα.  Γιατί δεν αρνείτο το εκάστοτε «θέλω», τα μέσα και την γυναικεία φύση. Παράλληλα δεν έμπενε στην διαδικασία να αρνηθεί ή να αποκρύψει, αφού την συμπεριφορά και τις επιλογές της  τις υπερασπιζόταν.

 Δεν ανεχόταν τίποτε, παρά μόνον ό,τι είχε να κάνουν με το «δεσμευμένο» συναίσθημά της. Κι όταν αυτό τελείωνε ήξερε να φεύγει.

Γυναίκα που πρόσεχε υπερβολικά την εξωτερική της εμφάνιση, χωρίς να αφήνει τίποτε στην τύχη. Κοινωνική, είχε την ευκαιρία να γνωρίζει πολύ και ενίοτε αξιόλογο κόσμο. Και αυτό το ζήλευα.

Αστειευόμενες, λέγαμε: «οι δυό μας θα μπορούσανε να ήμασταν ένα πρόσωπο, η τέλεια γυναίκα». Είναι όμως αμφίβολο αν θα άντεχε ένας άντρας να είναι μαζί της.

Η αλήθεια είναι, ότι ποτέ από τότε που διακόψαμε ουσιαστικά την επικοινωνία μας, δεν ένιωσα έτσι για κάποια άλλη φίλη, ποτέ δεν ένιωσα να «ταυτίζομαι», ότι κάποιος με καταλαβαίνει τόσο πολύ.

Κι όμως αυτή η σχέση διεκόπη. Λόγω ιδιοσυγκρασιών; Συγκυριών; Και τα δύο; Δεν έχει πια σημασία. Είναι βέβαιο όμως ότι κάποιος λόγος υπήρχε.

Χαίρομαι που κάποτε γνώρισα μια κατάσταση με τη συγκεκριμένη ποιότητα, λυπάμαι όμως που δεν ευτύχησα να την έχω στη ζωή μου.  Μού αρκεί ότι γνωρίζω πώς είναι…»!

Ο Δημήτρης Δ ήταν η πρώτη μου σχέση. Καθηγητής μου στο Φροντιστήριο στην ξένη γλώσσα.

Το ποιόν του απλού και οικείου. Ένας καθαρός άνθρώπος.

Όταν μετά από χρόνια θέλησα να συνεχίσω τα μαθήματα, τον βρήκα.

Μού είχε δείξει μια συμπάθεια παλιά… η οποία εξελίχθηκε όταν ξανασυναντηθήκαμε.

Και τώρα που το σκέπτομαι, είναι ως εάν να το ήξερα! Είχαμε κάτι «κοινό», που κάποτε θα μας συνέδεε περισσότερο. Έτσι κι έγινε.

Ο άντρας που θαυμάζει την γυναίκα, που στόχο έχει να ξεπερνά συνεχώς τον εαυτό του. Και όταν ασκεί κριτική, αυτή είναι εσωστρεφής, γίνεται  αυτοκριτική, αυτοέλεγχος και ενδοσκόπηση. Δεν επιδιώκει να προσβάλει, και γίνεται ενίοτε επιθετικός μόνον αν πρόκειται να υπερασπιστεί ανθρώπους και καταστάσεις που πλαισιώνουν τη ζωή του.

Τον θυμάμαι όχι επειδή ήταν η πρώτη μου σχέση, μα επειδή, τώρα -μετά από κάποια χρόνια- και δεδομένης της εμπειρίας που μεσολάβησε, βρίσκω ότι είναι ένας από τους πιο καλούς και ακομπλεξάριστους ανθρώπους που γνώρισα ποτέ.

Την Βάσω την γνώρισα το 1991 στην πρώτη νοσηλεία μου στο νοσοκομείο.

Ήταν μια γυναίκα 52 ετών που έμοιαζε για 35. Αριστοκρατική και σοβαρή, ένας ασφαλής άνθρωπος που εκείνη την περίοδο «δοκιμαζόταν».

Μού μιλούσε για τον εαυτό της και την καριέρα της. Ξεκίνησε να μαθαίνει αγγλικά στα 38 και μετά από 14 χρόνια εξελίχθηκε σε μορφωτική ακόλουθο στο Βρετανικό Συμβούλιο.

Η σφαίρα πέρασε ξιστά από τα μαλλιά της το 1985, όταν έγινε η δολοφονική απόπειρα στο Βρετανικό Συμβούλιο. Την ημέρα εκείνη (21/2/1985) άλλαξε θέση στο αυτοκίνητο Με την κοπέλα που σκοτώθηκε. Θα ήταν στη θέση της.

Αναγνώρισα στη Βάσω την αυτοπεποίθηση στην Γυναίκα που τα κατάφερε, το απλό και αυθεντικό - που δεν είχε λόγο να είναι αλλιώς!  Με άγγιξε!

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας της πονούσα και συνέπασχα. Το βράδυ της κρατούσα το χέρι. Ήθελα να την βοηθήσω, αλλά συνειδητοποιούσα ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτε.  Ποτέ δεν θα ξεχάσω την απόγνωση… στα λόγια της εκείνες τις στιγμές.  Την έβλεπα να υποφέρει και στενοχωριόμουν. Η νοσοκόμα με έβγαζε από το δωμάτιο για να μην την βλέπω, και η Βάσω μού ζητούσε συγγνώμη.

Σε τρεις ημέρες που κράτησε η αγωγή της δεν μπόρεσα να φάω παρά μόνο μια πυρουνιά. Έχασα 2 κιλά εκείνο το Σαββατοκύριακο.

Κρατήσαμε επαφή όταν έφυγε από το νοσοκομείο, μέχρι που χάθηκε οριστικά έναν χρόνο μετά, στις 9 Μαϊου.

Αυτό που έμεινε στην πίσω πλευρά του μυαλού μου από αυτήν, ήταν το πείσμα και οι στόχοι της, όπως τους αναγνώρισα ακούγοντάς την να μιλά για την ζωή της. Κι έμεινε έτσι ζωντανός Και ο δικός μου, δύσκολος στόχος.

Με βοήθησε να επιμείνω, προκαλώντας έκπληξη και σε μένα την ίδια, όταν πολλά χρόνια αργότερα επανήλθα στη Σχολή αντιμετωπίζοντας πολλές δυσκολίες- για    να ολοκληρώσω τις σπουδές και να πάρω το πτυχίο μου.

Τώρα πια είμαι βέβαιη πως έπαιξε τον ρόλο της.