Παραβίαση και κλοπή... τού χώρου μου, είναι βιασμός!

Χθες το μεσημέρι έκλεψαν... το σπίτι της φίλης μου!

Δεν ήθελα και δεν μπορούσα να το φανταστώ!

Να μπαίνει κάποιος ξένος στον χώρο σου χωρίς την συγκατάθεσή σου, βίαια να

αναστατώνει τον χώρο για να ψάξει, να αγγίζει- τα πράγματά σου, να

αφαιρεί ό,τι σημαντικό για κείνον και πολύτιμο για σένα. Δεν θέλω και

τώρα ακόμη να φαντας

τώ πώς ακριβώς... είναι (how does it feels)!

Κι ανάμ εσα σ'όλα τα άλλα, πώς μπορεί να αποτιμηθεί η αξία των

προσωπικών στιγμών και αντικειμένων, σ υναισθήματα και αναμνήσεις,

φωτογραφίες χρόνων με αποτυπωμένα σκέψεις και μνήμες. Γιατί ήταν το

μόνο που είχες να σού φέρνουν το παρελθόν στη μνήμη εκτός απ'τις

εικόνες που άντεξαν στην ψυχή σου και τον χρόνο!

Κι εκείνοι που -σκόπιμα και αδιάντροπα- παραβίασαν τον χώρο σου,

ήθελαν να Βεβυλώσουν ό,τι εσύ τόσον καιρό φρόντιζες και προστάτευες!

Αισθάνεσαι έτσι να εκλείπει ένας παράγοντας ισορροπίας σημαντικός,

γιατί είναι από τους λίγους που μπορείς να ρυθμίσεις και να

καθορίσεις!

Ανατριχιάζω στην ιδέα και μόνον... και νιώθω να αγωνιώ, γιατί είναι

δύσκολο πια να υπερασπιστώ και να διασφαλίσω το αυτονόητο: Το χώρο μου

και τη ζωή μου!

Και νιώθω, πως τίποτε πια δεν είναι το ίδιο!