Αναστασία Καλαντζή: Καθηγήτριά μου στο Πανεπιστήμιο, δεν βρέθηκα
τυχαία να <<χρωστάω>> μαθήματά της!
Είχα χρόνια εγκαταλείψει τις σπουδές, χωρίς όμως ποτέ να ξεχάσω το Πανεπιστήμιο.
Κάθε φορά που ζοριζόμουν από τα προβλήματα, και τύχαινε να πάω για να
δώσω κάποιο μάθημα, ένιωθα να ανασαίνω εκεί μέσα! Σε κείνο το άχρωμο
και ψυχρό κτίριο που αντιπροσώπευε για μένα τόσα πολλά!
Ήταν κάτι δύσκολο σχεδόν ακατόρθωτο, μόνο και μόνο από την απόσταση
και την επαφή που είχα χάσει.
Κι όταν αποφάσισα πια να επανέλθω (εκεί στις αρχές της προηγουμένης
10ετίας), έτυχε το πρώτο μάθημα να είναι της κας Καλαντζή.
Η εξέταση θα γινόταν προφορικά κι αυτό με άγχωνε. Καιρός για χάσιμο
δεν υπήρχε, ούτε βέβαια χρόνος για πειραματισμούς και αποτυχία.
Ορίστηκε η ημερομηνία των εξετάσεων, αλλά παρόλη την καλή διάθεση που
είχα, όλο αυτό μού φαινόταν βουνό. Ένιωθα να πιέζομαι, να μην
καταλαβαίνω, να μην μπορώ να ανταπεξέλθω.
Μέχρι που 3 ημέρες πριν την εξέταση, λαμβάνω τηλεφώνημα από την ίδια
την καθηγήτρια:
-- Μέχρι τώρα ήμουν η μοναδική από την οικογένεια που δεν είχα
αρρωστήσει, φαίνεται όμως ότι κόλλησα κάποια ίωση. Θα πρέπει να
αναβάλουμε την εξέταση για αργότερα.
-- Κυρία Καλαντζή, δεν μπορώ... παραιτούμαι!
Σαν να γνώριζε πόση σημασία είχε αυτό το μάθημα για μένα, ως έναρξη
της νέας προσπάθειας... μού έδωσε ημερομηνία για μια εβδομάδα μετά. Με
ενθάρρυνε να συνεχίσω, με κατάλαβε!
Όταν το συζήτησα με τον φίλο μου τον Κώστα, μού είπε: <<Δεν είναι
τυχαίο...! Θα τα καταφέρεις!>> Έτσι κι έγινε!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την καίρια βοήθειά της.
Μια συμπεριφορά που εντάσσεται αρμονικά στην γενικότερη εικόνα που εχω
Γι'αυτή, ως επιστήμονος και ανθρώπου!
Ένας <<δάσκαλός>> μου: Γνωστός στο χώρο του, τον γνώρισα όταν άρχισα
σύντομη σειρά μαθημάτων μερικών μηνών. Με συγγραφικό έργο ευρύ και
αναγνωρισμένο, κοινωνικός και επικοινωνιακός ο ίδιος ως προσωπικότητα,
έχαιρε ευρείας εκτίμησης και αποδοχής.
Ήθελα να <<φρεσκάρω>> και να οργανώσω την όποια κατάρτιση είχα, να
αποκτήσω μια περαιτέρω εξειδίκευση, κάτι που ήταν ο ιδανικός να το
παράσχει.
Ένας άνθρωπος αεικίνητος, που παρά την ηλικία του ζούσε την εποχή του.
Με την ασφάλεια που εμπνέει η γνώση και η αποδοχή, κατελάμβανε το χώρο
του. Παρόλα αυτά, και παρά το ότι σε μεγάλο βαθμό αυτός ο άνθρωπος
ένιωθα να με εκφράζει, κάτι δεν μού συμπλήρωνε αρμονικά το puzzle,
χωρίς όμως και να μπορώ να το προσδιορίσω.
Παντρεμένος χρόνια με την γυναίκα του και με με μια ευτυθχισμένη
-απ'ό,τι είχα ακούσει- οικογένεια, ένιωθα ότι κάτι εισπράττω από
αυτόν, που δεν συνάδει! Κάτι που ποτέ δεν είχε λεχθεί, αλλά κάπου
υπήρχε!
Με συμπαθούσε πολύ και με είχε ξεχωρίσει, είχε δε παράσχει τη βοήθειά
του όταν αντιμετώπισα ένα πρόβλημα -συνιστώντας μου τον κατάλληλο
γιατρό- κάτι που του χρωστάω!
Και μέχρι εδώ όλα καλά.
Είχα τελειώσει τα μαθήματα και κρατούσαμε μια αρεή επικοινωνία, με
ευχές Χριστούγεννα, Πάσχα, κάποτε και στην ονομαστική εορτή.
Επικοινωνία και επαφή όχι συχνή, ωστόσο ουσιαστική, και με την
εκτίμηση και το ενδιαφέρον που υπήρχε να εκδηλώνεται κι από τις δύο
πλευρές.
Ένα πρωί μού τηλεφώννσε, κι ενώ αρκετός καιρός είχε περάσει:
-- Σήμερα το βραδάκι μπορεί να βρεθώ στη γειτονιά σου! Θα συναντήσω
έναν παλιό μου φίλο που έχω καιρό να τον δω, μένει...
Εκείνο τον καιρό εγώ έκανα κάποιες επισκευές. Το σπίτι ήταν άνω-κάτω
και επικρατούσε ένα χάος! Σκόνη παντού και τα έπιπλα στο μπαλκόνι.
Ήμουν εντελώς μόνη, κι αυτό δυσκόλευε την κατάσταση. Του το είπα!
-- Θα σού τηλεφωνήσω...!
Ήταν ένας άνθρωπος τον οποίο σεβόμουν, του απευθυνόμουν μιλώντας
πάντοτε στον πληθυντικό.
Μέχρι τις 7.30 το απόγευμα εκείνης της ημέρας δεν μού είχε
τηλεφωνήσει. Περίμενα ότι κάτι θα είχε αλλάξει στο πρόγραμμά του.
Κάπου εκείνη την ώρα μού τηλεφώνησε:
-- Είμαι έξω από το σπίτι σου... σε ποιόν όροφο είσαι;
Βρισκόταν στον όροφο που του είχα πει, αλλά στην διπλανή πολυκατοικία.
Μετά από μερικά τηλεφωνήματα η παρεξήγηση λύθηκε, συναντηθήκαμε στην
είσοδο του σπιτιού μου.
Μπήκαμε στο αυτοκίνητό του.
-- Ξέρεις κάποιο καφέ εδώ κοντά;
-- Στην πλατεία έχει πολλά καφέ...
-- Πού να πηγαίνουμε στην πλατεία... έχει πολύ κόσμο, θα βρούμε κάτι εδώ πιο πάνω.
Βρήκαμε πράγματι και καθίσαμε.
Αρχίσαμε να συζητάμε... γενικά. Μέχρι που κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό του:
-- ...Στο δρόμο είμαι... έχω κολλήσει εδώ στην κίνηση... Όχι δεν πρόκειται
να έρθω στο νησί... ξέρεις ότι τα βαριέμαι αυτά!
Στο τηλέφωνο ήταν η γυναίκα του. Δεν μπήκε καν στον κόπο να μού
αιτιολογήσει το ψέμα του, (ια ποιόν λόγο δεν της είπε ότι βρισκόταν με
μια παλιά μαθήτριά του) Το μόνο που συζήτησε:
-- Μού είπε να πάω... αφού ξέρει ότι βαριέμαι...!
Ήταν ένας άνθρωπος με καλλιέργεια και σοφία -Ή τουλάχιστον έτσι
πίστευα- κι αυτό προσπάθησα να <<εκμεταλλευτώ>> γι'αυτό και τον ρώτησα,
με αρκετή αφέλεια (όπως το βλέπω τώρα μετά από κάποια χρόνια):
-- Κύριε... Πιστεύετε ότι ο καθένας από εμάς παίρνει στη ζωή του τελικά
αυτό που του αξίζει;
-- Αυτό που του αξίζει; Ή αυτό που νομίζει ότι του αξίζει!
Δεν πίστευα αυτό που άκουγα!
Τι ήθελε να κάνει; Τι επεδίωκε με αυτή του την απάντηση!
Να με προβληματίσει; Να με προσγειώσει; Προβάλλοντας σε μένα την ίδια
-συγκεκριμένα- την απάντησή του (<<Μην περιμένεις πολλά, γιατί δεν
αξίζεις και τόσα όσα νομίζεις>>!)
Κι αν δεν εννοούσε αυτό, τότε γιατί δεν μού εξήγησε τι ακριβώς εννοούσε;
Σε συνδυασμό με την αντίδρασή του στο τηλεφώνημα που είχε δεχθεί
προηγουμένως, η εικόνα του... στα μάτια μου χάλασε!
Πού είναι ο ειλικρινής, υποδειγματικός στη ζωή του επιστήμων και
άνθρωπος και πού η συνέπεια λόγων & έργων;
Πώς μπορούσα να συνεχίσω την επικοινωνία μου μαζί του, τώρα που δεν
τον εμπιστευόμουν; Όταν η άποψή μου γι'αυτόν είχε αλλάξει άρδην; Και
είχε αναδειχθεί κάτι τόσο διαφορετικό και ξένο; Ξένο στην γενικότερη
εντύπωση που επικρατούσε, αλλά και στην εντύπωση που είχα εγώ για
εκείνον μέχρι τότε! Σε ποιο βαθμό <<είχα εξαπατηθεί>>, και ως πού όσα
άκουσα και διημοίφθησαν μεταξύ μας ήταν έκφανση υποκρισίας; Ή μήπως
μόνον -ενδεχομένως- μια παρεξήγηση; Ένα βιαστικό -ίσως- δικό μου
συμπέρασμα;
Έκτοτε σταμάτησα κάθε επαφή!
Κι ενισχύθηκε η άποψη ότι <<κανείς δεν είναι τέλειος>>! Γιατί όλοι
είμαστε άνθρωποι, με Αδυναμίες <<μικρές>> και τόσο... συγκεκριμένες!
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μού προκάλεσαν έντονα συναισθήματα,
διαφορετικής ποιότητας.
Και παρατηρώ - τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, ότι κάποιοι από
αυτούς ασκούσαν ή ασκούν κάποιο λειτούργημα. Διαθέτουν κύρος και
εξουσία, θα έπρεπε ωστόσο να διαθέτουν και κάτι παραπάνω! Και
<<ξεχώρισαν>> γιατί ανταποκρίθηκαν ή δεν ανταποκρίθηκαν, στις
προσδοκίες, - τις δικές μου και ενίοτε τού ρόλου τους.
Κι είναι ενδεικτικό των ανθρωπινων πραγμάτων και του πόσο δύσκολο
είναι τελικά να συνυπάρξει κανείς, να επικοινωνήσει, να αντιπαρέλθει,
να συμβεί και να συμβιβάσει, να ξεπεράσει, να συμβιώσει αρμονικά, σε
καμμία περίπτωση δε <<αλώβητος>> και μόνον ευτυχισμένος.
τυχαία να <<χρωστάω>> μαθήματά της!
Είχα χρόνια εγκαταλείψει τις σπουδές, χωρίς όμως ποτέ να ξεχάσω το Πανεπιστήμιο.
Κάθε φορά που ζοριζόμουν από τα προβλήματα, και τύχαινε να πάω για να
δώσω κάποιο μάθημα, ένιωθα να ανασαίνω εκεί μέσα! Σε κείνο το άχρωμο
και ψυχρό κτίριο που αντιπροσώπευε για μένα τόσα πολλά!
Ήταν κάτι δύσκολο σχεδόν ακατόρθωτο, μόνο και μόνο από την απόσταση
και την επαφή που είχα χάσει.
Κι όταν αποφάσισα πια να επανέλθω (εκεί στις αρχές της προηγουμένης
10ετίας), έτυχε το πρώτο μάθημα να είναι της κας Καλαντζή.
Η εξέταση θα γινόταν προφορικά κι αυτό με άγχωνε. Καιρός για χάσιμο
δεν υπήρχε, ούτε βέβαια χρόνος για πειραματισμούς και αποτυχία.
Ορίστηκε η ημερομηνία των εξετάσεων, αλλά παρόλη την καλή διάθεση που
είχα, όλο αυτό μού φαινόταν βουνό. Ένιωθα να πιέζομαι, να μην
καταλαβαίνω, να μην μπορώ να ανταπεξέλθω.
Μέχρι που 3 ημέρες πριν την εξέταση, λαμβάνω τηλεφώνημα από την ίδια
την καθηγήτρια:
-- Μέχρι τώρα ήμουν η μοναδική από την οικογένεια που δεν είχα
αρρωστήσει, φαίνεται όμως ότι κόλλησα κάποια ίωση. Θα πρέπει να
αναβάλουμε την εξέταση για αργότερα.
-- Κυρία Καλαντζή, δεν μπορώ... παραιτούμαι!
Σαν να γνώριζε πόση σημασία είχε αυτό το μάθημα για μένα, ως έναρξη
της νέας προσπάθειας... μού έδωσε ημερομηνία για μια εβδομάδα μετά. Με
ενθάρρυνε να συνεχίσω, με κατάλαβε!
Όταν το συζήτησα με τον φίλο μου τον Κώστα, μού είπε: <<Δεν είναι
τυχαίο...! Θα τα καταφέρεις!>> Έτσι κι έγινε!
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την καίρια βοήθειά της.
Μια συμπεριφορά που εντάσσεται αρμονικά στην γενικότερη εικόνα που εχω
Γι'αυτή, ως επιστήμονος και ανθρώπου!
Ένας <<δάσκαλός>> μου: Γνωστός στο χώρο του, τον γνώρισα όταν άρχισα
σύντομη σειρά μαθημάτων μερικών μηνών. Με συγγραφικό έργο ευρύ και
αναγνωρισμένο, κοινωνικός και επικοινωνιακός ο ίδιος ως προσωπικότητα,
έχαιρε ευρείας εκτίμησης και αποδοχής.
Ήθελα να <<φρεσκάρω>> και να οργανώσω την όποια κατάρτιση είχα, να
αποκτήσω μια περαιτέρω εξειδίκευση, κάτι που ήταν ο ιδανικός να το
παράσχει.
Ένας άνθρωπος αεικίνητος, που παρά την ηλικία του ζούσε την εποχή του.
Με την ασφάλεια που εμπνέει η γνώση και η αποδοχή, κατελάμβανε το χώρο
του. Παρόλα αυτά, και παρά το ότι σε μεγάλο βαθμό αυτός ο άνθρωπος
ένιωθα να με εκφράζει, κάτι δεν μού συμπλήρωνε αρμονικά το puzzle,
χωρίς όμως και να μπορώ να το προσδιορίσω.
Παντρεμένος χρόνια με την γυναίκα του και με με μια ευτυθχισμένη
-απ'ό,τι είχα ακούσει- οικογένεια, ένιωθα ότι κάτι εισπράττω από
αυτόν, που δεν συνάδει! Κάτι που ποτέ δεν είχε λεχθεί, αλλά κάπου
υπήρχε!
Με συμπαθούσε πολύ και με είχε ξεχωρίσει, είχε δε παράσχει τη βοήθειά
του όταν αντιμετώπισα ένα πρόβλημα -συνιστώντας μου τον κατάλληλο
γιατρό- κάτι που του χρωστάω!
Και μέχρι εδώ όλα καλά.
Είχα τελειώσει τα μαθήματα και κρατούσαμε μια αρεή επικοινωνία, με
ευχές Χριστούγεννα, Πάσχα, κάποτε και στην ονομαστική εορτή.
Επικοινωνία και επαφή όχι συχνή, ωστόσο ουσιαστική, και με την
εκτίμηση και το ενδιαφέρον που υπήρχε να εκδηλώνεται κι από τις δύο
πλευρές.
Ένα πρωί μού τηλεφώννσε, κι ενώ αρκετός καιρός είχε περάσει:
-- Σήμερα το βραδάκι μπορεί να βρεθώ στη γειτονιά σου! Θα συναντήσω
έναν παλιό μου φίλο που έχω καιρό να τον δω, μένει...
Εκείνο τον καιρό εγώ έκανα κάποιες επισκευές. Το σπίτι ήταν άνω-κάτω
και επικρατούσε ένα χάος! Σκόνη παντού και τα έπιπλα στο μπαλκόνι.
Ήμουν εντελώς μόνη, κι αυτό δυσκόλευε την κατάσταση. Του το είπα!
-- Θα σού τηλεφωνήσω...!
Ήταν ένας άνθρωπος τον οποίο σεβόμουν, του απευθυνόμουν μιλώντας
πάντοτε στον πληθυντικό.
Μέχρι τις 7.30 το απόγευμα εκείνης της ημέρας δεν μού είχε
τηλεφωνήσει. Περίμενα ότι κάτι θα είχε αλλάξει στο πρόγραμμά του.
Κάπου εκείνη την ώρα μού τηλεφώνησε:
-- Είμαι έξω από το σπίτι σου... σε ποιόν όροφο είσαι;
Βρισκόταν στον όροφο που του είχα πει, αλλά στην διπλανή πολυκατοικία.
Μετά από μερικά τηλεφωνήματα η παρεξήγηση λύθηκε, συναντηθήκαμε στην
είσοδο του σπιτιού μου.
Μπήκαμε στο αυτοκίνητό του.
-- Ξέρεις κάποιο καφέ εδώ κοντά;
-- Στην πλατεία έχει πολλά καφέ...
-- Πού να πηγαίνουμε στην πλατεία... έχει πολύ κόσμο, θα βρούμε κάτι εδώ πιο πάνω.
Βρήκαμε πράγματι και καθίσαμε.
Αρχίσαμε να συζητάμε... γενικά. Μέχρι που κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό του:
-- ...Στο δρόμο είμαι... έχω κολλήσει εδώ στην κίνηση... Όχι δεν πρόκειται
να έρθω στο νησί... ξέρεις ότι τα βαριέμαι αυτά!
Στο τηλέφωνο ήταν η γυναίκα του. Δεν μπήκε καν στον κόπο να μού
αιτιολογήσει το ψέμα του, (ια ποιόν λόγο δεν της είπε ότι βρισκόταν με
μια παλιά μαθήτριά του) Το μόνο που συζήτησε:
-- Μού είπε να πάω... αφού ξέρει ότι βαριέμαι...!
Ήταν ένας άνθρωπος με καλλιέργεια και σοφία -Ή τουλάχιστον έτσι
πίστευα- κι αυτό προσπάθησα να <<εκμεταλλευτώ>> γι'αυτό και τον ρώτησα,
με αρκετή αφέλεια (όπως το βλέπω τώρα μετά από κάποια χρόνια):
-- Κύριε... Πιστεύετε ότι ο καθένας από εμάς παίρνει στη ζωή του τελικά
αυτό που του αξίζει;
-- Αυτό που του αξίζει; Ή αυτό που νομίζει ότι του αξίζει!
Δεν πίστευα αυτό που άκουγα!
Τι ήθελε να κάνει; Τι επεδίωκε με αυτή του την απάντηση!
Να με προβληματίσει; Να με προσγειώσει; Προβάλλοντας σε μένα την ίδια
-συγκεκριμένα- την απάντησή του (<<Μην περιμένεις πολλά, γιατί δεν
αξίζεις και τόσα όσα νομίζεις>>!)
Κι αν δεν εννοούσε αυτό, τότε γιατί δεν μού εξήγησε τι ακριβώς εννοούσε;
Σε συνδυασμό με την αντίδρασή του στο τηλεφώνημα που είχε δεχθεί
προηγουμένως, η εικόνα του... στα μάτια μου χάλασε!
Πού είναι ο ειλικρινής, υποδειγματικός στη ζωή του επιστήμων και
άνθρωπος και πού η συνέπεια λόγων & έργων;
Πώς μπορούσα να συνεχίσω την επικοινωνία μου μαζί του, τώρα που δεν
τον εμπιστευόμουν; Όταν η άποψή μου γι'αυτόν είχε αλλάξει άρδην; Και
είχε αναδειχθεί κάτι τόσο διαφορετικό και ξένο; Ξένο στην γενικότερη
εντύπωση που επικρατούσε, αλλά και στην εντύπωση που είχα εγώ για
εκείνον μέχρι τότε! Σε ποιο βαθμό <<είχα εξαπατηθεί>>, και ως πού όσα
άκουσα και διημοίφθησαν μεταξύ μας ήταν έκφανση υποκρισίας; Ή μήπως
μόνον -ενδεχομένως- μια παρεξήγηση; Ένα βιαστικό -ίσως- δικό μου
συμπέρασμα;
Έκτοτε σταμάτησα κάθε επαφή!
Κι ενισχύθηκε η άποψη ότι <<κανείς δεν είναι τέλειος>>! Γιατί όλοι
είμαστε άνθρωποι, με Αδυναμίες <<μικρές>> και τόσο... συγκεκριμένες!
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μού προκάλεσαν έντονα συναισθήματα,
διαφορετικής ποιότητας.
Και παρατηρώ - τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, ότι κάποιοι από
αυτούς ασκούσαν ή ασκούν κάποιο λειτούργημα. Διαθέτουν κύρος και
εξουσία, θα έπρεπε ωστόσο να διαθέτουν και κάτι παραπάνω! Και
<<ξεχώρισαν>> γιατί ανταποκρίθηκαν ή δεν ανταποκρίθηκαν, στις
προσδοκίες, - τις δικές μου και ενίοτε τού ρόλου τους.
Κι είναι ενδεικτικό των ανθρωπινων πραγμάτων και του πόσο δύσκολο
είναι τελικά να συνυπάρξει κανείς, να επικοινωνήσει, να αντιπαρέλθει,
να συμβεί και να συμβιβάσει, να ξεπεράσει, να συμβιώσει αρμονικά, σε
καμμία περίπτωση δε <<αλώβητος>> και μόνον ευτυχισμένος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλιά σας: