Ο Άκης: Είναι ένας από τους ανθρώπους που με έκανε να καταλάβω -στην πράξη- γιατί οι άνθρωποι όταν ερωτεύονται «ξεφεύγουν»!
Δεν έχει σημασία ποιος είσαι, τα εγνωσμένα όρια, η υπομονή, ο αυτοέλεγχος που συνήθως σε χαρακτηρίζει, το πόσο εννοείς τις λέξεις σου! Όλα είναι πιθανά, όταν δεχτείς το ανάλογο ερέθισμα, από τον ανάλογο άνθρωπο. Αυτόν που θα σε συνεπάρει, θα βγάλει την άγνωστη πλευρά σου, θα ενεργοποιήσει το βίωμα.
Και πρόσεξε: Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο άνθρωπος αυτός είχε την προσωπικότητα ή το εκτόπισμα που θα σού προκαλέσει το έντονο συναίσθημα και θα χάσεις τον ελέγχο. Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι σε εκείνη την χρονική στιγμή-, λόγω ηλικίας ή ιδιοσυγκρασίας ή… για οποιονδήποτε άλλο λόγο –συγκεκριμένο ή μη- είχες ανάγκη να το βιώσεις σε αυτή την ένταση. Να μεγιστοποιήσεις τα ερεθίσματα που πήρες, να τους δώσεις τη διάσταση που «χρειαζόσουν». Γιατί είχες ανάγκη να το βιώσεις όλο αυτό! Και κάποιος βρέθηκε εκεί τότε! Κατά τύχη;Επειδή εσύ το προκάλεσες (ίσως άθελά σου - όπως συνέβη στην δική μου περίπτωση. (Γιατί όλο αυτό ξεκίνησε από μια φάρσα που κάναμε με μια φίλη - και τελικά γύρισε μπούμερανκ).
Και αυτός ο άνθρωπος μπορεί να σού έδωσε την αφορμή, (τον εαυτό του που λειτούργησε ως μέσον), που έγινε και στόχος.
Τον ευχαριστώ γι'αυτό που παρά την ανεπάρκειά του- με έκανε να νιώσω.
((Δεν είμαι καθόλου βέβαιη, ότι κάτι ανάλογο θα συνέβαινε αν τον συναντούσα σήμερα!)
Μετά από αρκετά χρόνια, τα έφερε έτσι η ζωή που και αυτός ο άνθρωπος προσδιορίστηκε στα αληθινά του όρια και διαστάσεις. Ξέρεις, είναι σαν αυτό που λέμε: «Είμαι σίγουρος ότι ο φίλος μου ο τάδε, στην Χ περίπτωση, θα έκανε το παν για μένα…». Κι έρχεται η στιγμή – η ζωή το φέρνει, που ο φίλος σου όχι μόνον σε αγνοεί αλλά σού δίνει μια να πας ακόμα πιο κάτω! και αποδεικνύεται τόσο… λίγός! Καταλαβαίνεις τότε μια και καλή τι ήταν στην πραγματικότητα, κι ευχαριστείς την τύχη & τις συνθήκες που σού έδωσαν την ευκαιρία να γνωρίσεις.
Η Αννα: Την συνάντησα το 1993, αφού νοσηλευτήκαμε στο ίδιο δωμάτιο για δύο εβδομάδες.
Η αξιοπρέπεια, η υπομονή και η γλυκύτητα προσωποποιημένη. Ασφαλής και «πλήρης» στη ζωή που έζησε, είμαι βέβαιη ότι πάντοτε… κρατούσε ισορροπίες, ως εάν αυτός να ήταν ο ρόλος της.
Κι όταν μια μέρα –ο σύζυγός της μού έδωσε την κάρτα του, κι εκείνη (βγαίνοντας από το μπάνιο) το είδε, της είπα: «…βλέπετε… Μού έδωσε την κάρτα του...» κι εκείνη: «τί λες κορίτσι μου…! Εσύ θα μπορούσες να είσαι κόρη του»! Και το είπε παρόλο που γνώριζε… Ότι αυτό δεν συνέβαινε για πρώτη φορά!
(Πέθανε στις 12 Απριλίου 1993. Δύο εβδομάδες αφού έφυγα από το νοσοκομείο και αφού βασανίστηκε πολύ!)
Θα την θυμάμαι πάντα, ως μια γυναίκα που Άφησε το στήγμα της στο «χώρο»& το χρόνο και τους ανθρώπους που την έζησαν. Με ευγένεια και ήθος, «χορτασμένη» αλλά και πληγωμένη, αγαπήθηκε πολύ, ξεπερνώντας μερικές φορές το συνηθισμένο και το Ανθρώπινο. Στεκόταν πάντα αντάξια των περιστάσεων… - κάτι που δεν έκαναν ωστόσο οι δικοί της άνθρωποι, ακόμη και σ'εκείνες… τις δύσκολες στιγμές!
Γιαννης: Ήταν μια σχέση αναπάντεχη. Έμοιαζε παράτερη, αταίριαστη, είχε όμως τόσα πολλά… για να πιαστώ και να ξεφύγω, από μια κατάσταση -που αντιμετώπιζα- δυνατή αλλά και –όπως είχε καταλήξει- σχεδόν μαζοχιστική, τον τελευταίο εκείνο χρόνο. Και βρήκα έτσι τον τρόπο.
Μας θυμάμαι να φιλιόμαστε στο δρόμο χωρίς να μας νοιάζει τίποτε!
- Είμαι πολύ ευτυχισμένη!
- Κι εγώ!
Κι όταν με έπιαναν τα υπαρξιακά μου για τη σχέση μας (και την μεγάλη διαφορά ηλικίας) με… αποστόμωνε: «Έχεις φύγει ποτέ από εδώ νιώθωντας… κενό»;
Κι είχε δίκιο! Ποτέ δεν είχα νιώσει κάτι τέτοιο μαζί του!
Μια μέρα είχαμε βάλει ένα μπωλ παγωτό καϊμάκι στη μέση και τρώγαμε με το κουταλάκι. Δεν θυμάμαι τί συζητούσαμε (γιατί μόνον συζητούσαμε) και κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε, ότι είχαμε απορροφηθεί και το παγωτό μπροστά μας είχε λιώσει.
Δεν ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο συζητώντας ενεβάθυνα στα πράγματα, γιατί δεν το επεδίωκε! Επειδή όμως ήταν ευφυής, αντιλαμβανόταν… και το έδειχνε όταν το θεωρούσε σκόπιμο.
Θα τον θυμάμαι και θα τον αγαπώ πάντα.
Ο Αντώνης: Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο- Τού άφιέρωσα αρκετά χρόνια από τη ζωή μου. Ήταν για μένα «ένας γάμος» που δεν έγινε ποτέ. Γιατί κατέθεσα στην κοινή μας εμπειρία την δύναμη, την ενέργεια και την ανοχή, τις ελπίδες –ίσως- που αρμόζουν σε έναν γάμο, με την υπομονή και τις αντοχές που διέθετα τότε!
Αγάπησα επειδή βρισκόμουν στην ηλικία εκείνη και αυτό είχα ανάγκη να κάνω, αγαπήθηκα (γιατί δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς), και τέλος «απομυθοποιήθηκαν» όλα! Η μακρόχρονη σχέση μας, η αγάπη που νόμιζε πως μού είχε, ο ίδιος ως άνθρωπος – με την έννοια της ουσιαστικά ηθικής υπόστασης, που ο καθένας φιλοδοξεί –στοιχειωδώς- να διαθέτει.
Μού απέδειξε εμπράκτως αυτό που δεν καταλάβαινα: «Ο καθένας αγαπά (ή δεν αγαπά), πάντα με τον τρόπο του»! Όπως μπορεί! Αν… μπορεί! Γιατί δεν δύναται διαφορετικά. Να ξεπεράσει τον εαυτό του, το θυμικό, τις μικροκακίες του, τα συμπλέγματα και τις ανασφάλειές του.
Οι άνθρωποι Έχουν συνήθως ανάγκη να προτάσσουν τον εαυτό τους, να επιβεβαιώνονται συνεχώς – αν αυτό τους έχει λείψει. Κι όταν δεν νιώθουν φυσικά επαρκείς, αναζητούν άλλους τρόπους αναπλήρωσης. Μού απέδειξε πως δεν ήταν τυχαίο Το γεγονός ότι απέτυχε στο κεφάλαιο «γάμος».
Και τέλος, το έζησα και το κατάλαβα, ότι όσο και να σε λατρεύει –ή να το νομίζει- ένας άνθρωπος, δεν θα διστάσει να σε πονέσει - γιατί έτσι θέλει να αντιδράσει εκείνη τη στιγμή - αυτό έχει ανάγκη να κάνει, όσο αθέμιτο κι αν είναι! Όσο κι αν πιστεύει ότι δεν το αξίζεις, ότι εσύ δεν θα έκανες ποτέ κάτι ανάλογο. Δεν θα υπογράμμιζες και δεν θα απέδιδες ποτέ μομφή για κάτι, για το οποίο δεν ευθύνεται, προκειμένου εσκεμμένα να πληγώσεις.
Κι όμως εκείνος -που σε αγαπούσε…- το έκανε! Γιατί αυτό μπορούσε!
Αυτά είναι μαθήματα ζωής πολύτιμα, που του τα χρωστώ!
Λυπάμαι μόνον που τόση αφοσίωση, αγάπη ή ανάγκη (για αγάπη) και συντροφικότητα, δεν βρήκε συγχρονισμένα τον στόχο της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλιά σας: