Το αγαπημένο μου... ζαχαροπλαστείο!
Είχα όλη την καλή πρόθεση! Όλοι τα φέρνουν δύσκολα αυτό τον καιρό και
<<...δεν είναι ανάγκη να ξοδευτείς!>> Ζήτησα πληροφορίες... και έκλεισα
τραπέζι σε ένα μεζεδοπωλείο -με πολύ καλές συστάσεις- στο Νέο Ψυχικό.
Όμως αυτό που ήθελα στην πραγματικότητα ήταν κάτι άλλο! Κάτι πιο
ήσυχο, πιο τακτοποιημένο-καθιερωμένο, κάτι ήρεμο, γνωστό και ευγενικό.
Όμως διανύουμε καιρούς δύσκολους και... θα είναι σωστό;
Ήμασταν στο Golden Phoenix κατά τις 10!
Μικρή και καλή παρέα, καλή διάθεση, χιούμορ και διάχυτη η αισθητική
που υπαγόρεύει ο χώρος! Συνάμα όμως εκπεφρασμένη και η ιδιαίτερη
οπτική, που υπενθυμίζει πως καθένας από εμάς - από όλους εμάς εννοώ,
βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται για λόγους τυχαίους αλλά -μπορεί και-
συγκεκριμένους.
Η βραδιά ήταν όμορφη! Ένιωθα ωστόσο πως υπέβοσκε στη διάθεση και τη
συμπεριφορά μου μια τάση απόσυρσης. Πως αν 'αφηνόμουν', η έκφρασή μου
θα πάγωνε, η 'απομόνωση' θα ήταν μονόδρομος τότε! Θυμήθηκα την περίοδο
που είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά η κατάθλιψη -πριν 13 και πλέον
χρόνια- όταν βίωνα τα παραπάνω στο έπακρο. Υπήρχε κάτι κοινό. Η σκέψη
αυτή με 'ταρακούνησε'. <<Δεν πρέπει να αφεθώ! Άλλωστε 'Τώρα ξέρω'!
Το όμορφο επιστέγασμα της βραδιάς ήταν αυτή η τούρτα που έφτιαξε η
Νάντια. Όπως της έγραψα 'είχε κάτι από μένα'! Μόνον που την επόμενη
φορά θα συμπεριλάβει όλο το σετ. Θα βρει εκείνη τον τρόπο!
Νάντια σ'ευχαριστώ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλιά σας: