Τρίτη μεσημέρι θα έφευγαν... τα παιδιά απ' το σπίτι μας. Μαζί με τον πατέρα τους θα πήγαιναν στο χωριό καταγωγής του κάπου στη Μεσσηνία - όχι για λίγο!
Από το προηγούμενο βράδυ έμειναν στο σπίτι μας.
Εκείνη η ημέρα δεν ήταν αναστατωμένη, αλλά ούτε και ιδιαίτερα ήσυχη. Εκεί προς το βράδυ τής προηγουμένης, η 'συμμορία' μάς έφερε λίγο-πολύ στα όριά μας. Εκεί που λες: "Καλά βρε παιδιά... δεν καταλαβαίνετε! Είμαι πολύ κουρασμένη... θέλω να ξεκουραστώ... Δεν σέβεστε κανέναν!" Και το τελευταίο και πιο ισχυρό επιχείρημα... που και δεν γίνεται από κανέναν πιστευτό, αλλά επιπλέον -σε καμμιά περίπτωση- δεν πιάνει! "Είναι η τελευταία φορά που έρχεστε! Θα πω στη μαμά αυτά που κάνεις... και δεν θα ξανάρθεις!".
Και μετά από όλα αυτα΄, καταφέραμε να κοιμηθούμε και να ξυπνήσουμε.
Όλο το πρωί βρισκόμασταν σε μια ανεπαίσθητη αμηχανία, εν όψει τού επερχόμενου ταξιδιού.
Λίγο μετά το μεσημέρι -μετά το φαγητό- η μικρή μού έδωσε στο χέρι ένα μικρό χαρτάκι διπλωμένο. "Αυτό θα το δώσεις στη γιαγιά να το διαβάσει όταν όμως έχουμε φύγει".
Μόνο που σκεπτόμουν πως θα φύγουν βούρκωνα.
-- Γιατί σκουπίζεις τα μάτια σου;
-- Γιατί στενοχωριέμαι...!
-- Αφού θα ξανάρθουμε! ... Θα μιλάμε και στο Skype!
Μόλις έφυγαν, ανοίξαμε το χαρτάκι. Είχε ζωγραφίσει τρία παιδιά -παρουσιάζοντας εκείνην και τα αδέλφια της- να αποχαιρετούν!
Εκεί να δεις κλάμα!
Πρόκειται για τα παιδιά τής αδελφής μου - ο μεγάλος 10 ετών, ο δεύτερος 7,5 και η μικρή 6 ετών.
Τα λατρεύω! Καλύπτουν -με βεβαιότητα- τα παιδιά που θα ήθελα να έχω!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλιά σας: