Το περασμένο Σαββατοκύριακο πήγα να δω τα ανήψια μου, εκεί που παραθερίζουν με
τους συγγενείς τού πατέρα τους. Την περίμενα πολύ αυτή τη συνάντηση, όπως όταν έχεις να δεις καιρό πολύ τα παιδιά σου! (Αν με καταλαβαίνεις).
Φτάσαμε βράδυ. Κι αφού περάσαμε από τη φάση τής έκπληξης πρώτα, της χαράς ακολούθως, τής εκδήλωσής της στη συνέχεια, επήλθε και η εξοικείωση στην ιδέα, ότι βρισκόμουν εκεί. (Δεν είχαμε συνυπάρξει ποτέ -εκείνα κι εγώ- σ' εκείνο το σπίτι-περιβάλλον, μια και είχα να πάω 11
χρόνια, οπότε και τα τρία τους ήταν ανύπαρκτα!)
-- Πού είναι η γιαγιά; Γιατί δεν ήρθε;... (ρώτησε επίμονα η Θεώνη).
Κι αφού ακολούθησαν οι αναμενόμενες απαντήσεις-εξηγήσεις, μετά από αρκετή ώρα η μικρή -επειδή προφανώς δεν είχε καλυφθεί- απευθυνόμενη στη μητέρα της, το έπιασε αλλιώς!
-- ... Τί μού την έφερες αυτήν εδώ; ...που δε βλέπει κιόλλας!
Οι γονείς της σάστισαν! Προσπαθούσαν -με ήπειο τρόπο- να της εξηγήσουν... να 'την επιπλήξουν, να τής μιλήσουν για τις 'αξίες' στη ζωή!
Εγώ σοκαρίστηκα! Ένα παιδί είναι σκληρό! Ωστόσο πόσο άμεσα μπορεί να εκφράσει αυτή την σκληρότητα! Ή απλώς την απορία!
Και έφτασε η Κυριακή.
Ποτέ δεν τα είχα καλά με τους αποχωρισμούς. Μετά από δύο ημέρες που ήμασταν όλη την ημέρα μαζί, κοιμόμασταν μαζί, έπρεπε να φύγω.
Με έβλεπε η μικρή με το χαρτομάντιλο στο χέρι, να προσπαθώ να σκουπίσω τα μάτια μου:
-- Καλά θα περάσω εδώ με τη Βασιλική! (Το μωρό... παρηγορούσε εμένα!)
Και μετά από λίγο:
-- Δεν μπορείς να μείνεις εσύ εδώ;
Τόση ωριμότητα και αυτοσυγκράτηση με ξεπερνάει! Επειδή γνωρίζω πώς είναι... Έχει πολύ κόστος, πολύ πόνο... και σε ένα παιδί έξι ετών, δεν θα ήθελα να συμβαίνει!
Ας ήταν πιο ανώριμη, λιγότερο συνεργάσιμη... Όχι έτσι!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλιά σας: