Το συνειδητοποίησα ξαφνικά!
Κι είναι πολύ σκληρό, αλλά και ελπιδοφόρο συνάμα.
Αν με ρωτούσε... κάποιος εδώ και αρκετά χρόνια, θα τού απαντούσα
"Ναι... εγώ την έχω ζήσει τη ζωή μου!" Έχω αγαπήσει, έχω αγαπηθεί! Έχω
περάσει από ποικίλες φάσεις & ποιότητες στις σχέσεις μου με τους
ανθρώπους, που... τί άλλο να δω...!
Ένιωσα κάποτε να χάνω τις αρχές και τις αξίες μου παρεσυρμένη από έναν
έρωτα! Ένιωσα να χάνω τον έλεγχο, να αδιαφορώ για τις ενδεχόμενες συνέπειες τού
δικού μου βιώματος σε κάποιους άλλους ανθρώπους. Κι ήταν τόσος ο πόνος κάποιες
φορές, που -μεταξύ τών άλλων- έχασα προσωρινά -και κυριολεκτικά- την
αίσθηση τής γεύσης.
Θα έλεγα "έχω ζήσει τη ζωή μου"! Γιατί είδα εκεί μπροστά μου έναν
άντρα να με παρακαλά γονατιστός. Κι ήταν σίγουρος, πως κάποτε -ίσως
μετά από πολλά χρόνια- η ζωή θα τα έφερνε έτσι ώστε να είμαστε για
πάντα μαζί! Άλλοτε πάλι, ήμουν σίγουρη για τα συναισθήματα ενός ανθρώπου, γιατί
πίστευα πως -όπως εγώ κι εκεινος- εννοούσε όσα έλεγε! Θαύμαζα το μυαλό του και τον τρόπο σκέψης του, ένιωθα πως οι δυό μας έχουμε πια κάτι κοινό - αυτό που με τον καιρό αποκτούν τα ζευγάρια! Και το ένιωθα ως κάτι μοναδικό, που δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ να αμφισβητηθεί, ως 'μοναδικό' δεν θα το αναζητούσα πουθενά αλλού, δεν θα μπορούσα να το συγκρίνω- με κάτι ανάλογο!
Και ήταν -τέλος- μιαν άλλη φορά, αυτό που νιώθαμε και οι δυό τόσο ξαφνικό, έντονο και παράτερο, παραταύτα συγχρονισμένο, που λες "Δεν συμβαίνει...!"
Και στο πέρασμα τών χρόνων, τα παραπάνω, σταδιακά -αργά και αθόρυβα-
έχασαν την οντότητα και τη δύναμή τους. Γιατί ο χρόνος είναι αυτός που
δίνει την σωστή διάσταση στα πράγματα!
Κι αυτό που είχε μείνει να κρατάει το βάρος (τής φράσης "Εγώ την έχω ζήσει τη ζωή μου!") στο τέλος 'έπεσε' κι αυτό!
Γιατί απομυθοποιήθηκε κάτι στο οποίο διέθεσα ενέργεια πολλή και χρόνο, σκέψη και ψυχή, τότε που αφειδώς την διέθετα - επειδή τότε μπορούσα! Δεν ήταν αυτό που έδειχνε. Και ακυρώθηκε έτσι ένα κεφάλαιο στη ζωή μου! Γιατί αυτά συμβαίνουν.
Και μετά από τόσα χρόνια ανακάλύψα, πως "Δεν την έχω ζήσει τη ζωή μου!"
Δεν έζησα αυτό που ήθελα, αυτό που μού αξίζει, σ' αυτή τη μοναδική
ευκαιρία που μάς δίνεται. Και το βρίσκω πολύ αισιόδοξο να βγω από την
παραίτηση και να προσπαθήσω ξανά!
Τα αποθέματα δεν είναι τα ίδια. Πολλά χάθηκαν αλλά και κάποια
-μεταμορφωμένα ίσως- προσετέθησαν. Μεταξύ αυτών η γνώση (τού εαυτού), το "κριτίριο" που
οξύνθηκε και οι "μνήμες", για να προτρέπουν και να προλαμβάνουν όταν χρειάζεται.
έρωτα! Ένιωσα να χάνω τον έλεγχο, να αδιαφορώ για τις ενδεχόμενες συνέπειες τού
δικού μου βιώματος σε κάποιους άλλους ανθρώπους. Κι ήταν τόσος ο πόνος κάποιες
φορές, που -μεταξύ τών άλλων- έχασα προσωρινά -και κυριολεκτικά- την
αίσθηση τής γεύσης.
Θα έλεγα "έχω ζήσει τη ζωή μου"! Γιατί είδα εκεί μπροστά μου έναν
άντρα να με παρακαλά γονατιστός. Κι ήταν σίγουρος, πως κάποτε -ίσως
μετά από πολλά χρόνια- η ζωή θα τα έφερνε έτσι ώστε να είμαστε για
πάντα μαζί! Άλλοτε πάλι, ήμουν σίγουρη για τα συναισθήματα ενός ανθρώπου, γιατί
πίστευα πως -όπως εγώ κι εκεινος- εννοούσε όσα έλεγε! Θαύμαζα το μυαλό του και τον τρόπο σκέψης του, ένιωθα πως οι δυό μας έχουμε πια κάτι κοινό - αυτό που με τον καιρό αποκτούν τα ζευγάρια! Και το ένιωθα ως κάτι μοναδικό, που δεν θα ήταν δυνατόν ποτέ να αμφισβητηθεί, ως 'μοναδικό' δεν θα το αναζητούσα πουθενά αλλού, δεν θα μπορούσα να το συγκρίνω- με κάτι ανάλογο!
Και ήταν -τέλος- μιαν άλλη φορά, αυτό που νιώθαμε και οι δυό τόσο ξαφνικό, έντονο και παράτερο, παραταύτα συγχρονισμένο, που λες "Δεν συμβαίνει...!"
Και στο πέρασμα τών χρόνων, τα παραπάνω, σταδιακά -αργά και αθόρυβα-
έχασαν την οντότητα και τη δύναμή τους. Γιατί ο χρόνος είναι αυτός που
δίνει την σωστή διάσταση στα πράγματα!
Κι αυτό που είχε μείνει να κρατάει το βάρος (τής φράσης "Εγώ την έχω ζήσει τη ζωή μου!") στο τέλος 'έπεσε' κι αυτό!
Γιατί απομυθοποιήθηκε κάτι στο οποίο διέθεσα ενέργεια πολλή και χρόνο, σκέψη και ψυχή, τότε που αφειδώς την διέθετα - επειδή τότε μπορούσα! Δεν ήταν αυτό που έδειχνε. Και ακυρώθηκε έτσι ένα κεφάλαιο στη ζωή μου! Γιατί αυτά συμβαίνουν.
Και μετά από τόσα χρόνια ανακάλύψα, πως "Δεν την έχω ζήσει τη ζωή μου!"
Δεν έζησα αυτό που ήθελα, αυτό που μού αξίζει, σ' αυτή τη μοναδική
ευκαιρία που μάς δίνεται. Και το βρίσκω πολύ αισιόδοξο να βγω από την
παραίτηση και να προσπαθήσω ξανά!
Τα αποθέματα δεν είναι τα ίδια. Πολλά χάθηκαν αλλά και κάποια
-μεταμορφωμένα ίσως- προσετέθησαν. Μεταξύ αυτών η γνώση (τού εαυτού), το "κριτίριο" που
οξύνθηκε και οι "μνήμες", για να προτρέπουν και να προλαμβάνουν όταν χρειάζεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλιά σας: