Γιώργος Π: Ο δεύτερος άνθρωπος –μοιραίος στη ζωή μου- που μού έδειξε πως ποτέ δεν πρέπει να είσαι απόλυτος με τα όριά σου, Δεν γνωρίζεις τι θα συμβεί την επόμενη στιγμή, με ποιόν, γιατί! Ο έρωτας –ως συναισθηματική ανάγκη- έχει δύναμη να συγκινήσει, να κινητοποιήσει, να αντιμετωπίσει, να αντέξει.
Έναν χρόνο πριν, είχα εντοπίσει έναν μικρό όγκο στο στήθος. Παρόλο που υπήρχε ιστορικό καρκίνου μαστού στην οικογένεια σχεδόν το αγνόησα. Η σκέψη ήταν, πως ενδεχόμενος καρκίνος στο στήθος ήταν μάλλον απίθανος, δεδομένου του σημαντικού ιατρικού ιστορικού και των άλλων προβλημάτων υγείας.
Όταν όμως έκανα τη μαστογραφία ο όγκος φάνηκε καθαρά. Ο γυναικολόγος του νοσοκομείου που την είδε δεν ανησύχησε, ούτε και ο γιατρός που είδε τον υπέρηχο λίγες ημέρες αργότερα. Όταν όμως δείξαμε την εξέταση στον χειρουργό, ζήτησε να γίνει άμεσα αφαίρεση και βιοψία. Έτσι προγραμματίστηκε μια Τετάρτη πρωί στις 8, στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου.
Γνώριζα ότι ο γιατρός αυτός (που θα με αναλάμβανε) ήταν παντρεμένος. Γνωστός -στην οικογένειά μου και στον χώρο του- άκουγα συχνά να τον αναφέρουν. Ποτέ δεν τον είχα συναντήσει ωστόσο, παρόλο που είχε χειρουργήσει παλαιότερα κάποιους συγγενείς, μεταξύ αυτών και τον πατέρα μου.
Έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις: «Ο κύριος τα΄δε, ητάδε».
Σε εκείνη την πρώτη χειραψία θυμάμαι δύο πράγματα: 1) τον «ηλεκτρισμό» που ένιωσα όταν με ακούμπησε, και 2) την δική μου σκέψη (: Τι μαλ…ας! Πάλι τα ίδια θα έχουμε!) Κατάλαβα ή μάλλον αισθάνθηκα ότι κάτι περισσότερο θα γινόταν μεταξύ μας, κι εκείνη τη στιγμή το προσδιόρισα ως ένα φλερτ που θα ξεκινούσε από πλευράς του. Και κάπως έτσι ξεκίνησε!
Συνηθίζεται, ένας παντρεμμένος να φλερτάρει μια νέα γυναίκα (και κάτι παραπάνω). Το αισθάνθηκα ότι κάτι τέτοιο είχε ξεκινήσει μ'εκείνη τη χειραψία, αισθανόμουν ήδη την πολιορκία του!
Ένας άντρας σίγουρος, ευγενής και γοητευτικός, διακριτικός αλλά και ξεκάθαρος!
Είσαι πολύ μελαγχωλική… μού έλεγε. Κι όταν έκανε να με αγκαλιάσει πατρικά προσπαθούσα να το αποφύγω.
Άνθρωπος γλυκός που είχε –γενικά- τον τρόπο του! Ήξερε να χειρίζεται τα πράγματα – ίσως και τους ανθρώπους.
Μετά δύο ημέρες πήγα στο νοσοκομείο να μού αλλάξει τις γάζες.
Κι ενώ μού έκανε ερωτήσεις για το ιατρικό ιστορικό, καθόμουν σε απόσταση από το γραφείο του, λες κι εκείνη η απόσταση του ενός μέτρου να μπορούσε να με προφυλάξει από κάτι!.
Την ίδια μέρα, βράδυ κατά τις 10 μού τηλεφώνησε. Η βιοψία ήταν θετική.
Δεν θυμάμαι ακριβώς τα λόγια του, μόνον την αμηχανία του:
-…με όλη τη φιλία που νιώθω για σένα…Θα σε βοηθήσω…Θα κανονίσω χειρουργείο άμεσα!
Θυμάμαι ότι έμεινα σαν κεραυνοβολημένη για λίγη ώρα, δεν ξέρω για πόσο! Μπορεί να ήταν 10 λεπτά, μπορεί μισή ώρα. Δεν το περίμενα!
Η εισαγωγή κανονίστηκε για την επομένη ημέρα και Το χειρουργείογια την
Δευτέρα.
Δευτέρα πρωί ήμουν εκεί. Καθόμουν στο δωμάτιο του νοσοκομείου, επάνω στο κρεβάτι,
απορροφημένη στη σκέψεις μου. Κάποια στιγμή ένιωσα ένα ελαφρύ χτύπημα στο πόδι.
Σήκωσα το κεφάλι και τον είδα. Με πήρε σε ένα γραφείο να συζητήσουμε, να μού εξηγήσει τα ενδεχόμενα και τον τρόπο που θα αντιμετωπίζαμε την κατάσταση. Και από εκεί και πέρα άλλαξαν όλα!
Καθίσαμε ο ένας απέναντι στον άλλον. Κοιταζόμασταν στα μάτια, και σαν να είχαμε ξεπεράσει την όποια απόσταση μας χώριζε, νιώθαμε και οι δύο μια δυνατή έλξη.
Κρατιόμασταν σφιχτά από τα χέρια, κι εκεί προσπαθούσαμε να διωχετεύσουμε όλη την ένταση. Πλησιάζαμε ο ένας τον άλλο, και προσπαθούσαμε να αποφύγουμε την ένωση!Σαν να θέλαμε να κερδίσουμε το στοίχημα που κάποιος έβαλε για μας, να τα καταφέρουμε να αντισταθούμε σε «μια φυσική δύναμη»!
Ήμασταν σ'έναν «άλλον κόσμο», σε μια άλλη κατάσταση! Ως εάν να είχαμε ξεχάσει τον λόγο για τον οποίο βρισκόμασταν σ'εκείνο το δωμάτιο, προσπαθούσαμε να χειριστούμε την έλξη που νιώθαμε και να βρούμε τον τρόπο να την ελέγξουμε.
Θα μπορούσαν να έχουν συμβεί τα πάντα… σ'εκείνο το δωμάτιο! Αν δεν ήμασταν και οι δύο αυτό που είμαστε, αν είχαμε ελάχιστα παρεκλίνει.
Αυτό που ένιωσα εκείνη την ημέρα ήταν πρωτόγνωρο! Ακαταμάχητη έλξη, χημεία και ένταση. Αισθήματα με αποχρώσεις, που αναρρωτιέσαι πού ήταν κρυμμένα!
Αναρρωτιέσαι πώς; από το τίποτε… στο όλα!
Τι ήταν αυτό που μας ελευθέρωσε; Δεν μπορώ να καταλάβω ακριβώς! Από πλευράς μου, νομίζω ότι το κλικ έγινε τη στιγμή που μού ανακοίνωσε από τηλεφώνου το αποτέλεσμα της βιοψίας. Έχει νομίζω να κάνει με το ακράιο του καρκίνου-της σοβαρής ασθένειας, που ανεξάρτητα από την έκβασή της, σού δίνει την ιδέα του τέλους, του κινδύνου, του αναπότρεπτου, που σε ωθεί να εκφράσεις αυτό που μέχρι τώρα συγκρατούσες και έκρυβες αναίτια. και δεν έχεις πλέον λόγο να το κάνεις. Σαν να μην έχεις λόγο σημαντικό να κρατάς τα προσχήματα. Γιατί το τέλος φαίνεται από μακριά, είναι μια πιθανότητα, η ζωή είναι εδώ και η απόσταση να πεις ή να κάνεις αυτό που αισθάνεσαι είναι ένα βήμα μόνον.
Ως εάν να είχαν μεσολαβήσει μήνες γνωριμίας και φλερτ, και τελικά κρίναμε πως ήρθε η στιγμή να εκφραστεί αυτό που υπέβοσκε τόσον καιρό. Ήρθε η ώρα και δεν υπήρχε πλέον λόγος να το απωθούμε! Κι ας ήταν μόλις πριν 5 μέρες που συναντηθήκαμε για πρώτη φορά!
Το χειρουργείο έγινε σε δύο ημέρες.
Όσο έμεινα στο νοσοκομείο δεν έχανε αφορμή να είναι εκεί! Τον αισθανόμουν δίπλα μου. Ένιωθα απόλυτα ασφαλής και παρά τις όποιες ψυχικές μεταπτώσεις, δεν με φόβιζε τίποτε! Αναπτύξαμε έναν δικό μας κώδικα επικοινωνίας, κάτι που συνεχίστηκε για πολύ καιρό.
Ο καρκίνος ξεπεράστηκε.
Ο μόνος λόγος της περιπέτειάς μου, ήταν η γνωριμία μου μαζί του! Αλλά και η ευκαιρία που μού δόθηκε να ζήσω κάτι τόσο δυνατό, Να γίνω πιο δυνατή, να αξιολογώ πιο εύστοχα και συνετά ανθρώπους & καταστάσεις.
Παρόλο που κρατήσαμε επαφή, δεν προχωρήσαμε. Επειδή η θέση του ήταν αυτή, επειδή ήταν παντρεμένος, επειδή φοβήθηκε… επειδή φοβήθηκα…! Κι όμως, αυτή η γνωριμία με στηγμάτισε!
Τον ερωτεύτηκα με έναν τρόπο μοναδικό, άγνωστο σε μένα μέχρι τότε και έκτοτε. Ήταν κάτι δυνατό, με τη δική του ξεχωριστή ένταση & ποιότητα, που ακόμη και σήμερα -πολλά χρόνια μετά- αποτελεί για μένα κριτήριο & σημείο αναφοράς.
Δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε κάτω από δύσκολες συνθήκες, πήρε κάτι από την ένταση των στιγμών που ζήσαμε. Παρόλο που η σχέση μας ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, του το χρωστάω! Με βοήθησε να αντιμετωπίσω τον καρκίνο, τον θάνατο του πατέρα μου 2 εβδομάδες αφού βγήκα από το νοσοκομείο και ό,τι αυτό συνεπαγόταν.
Ήμουν τόσο ερωτευμένη, που νόμιζα ότι «αν με αγγίξει θα σκορπίσω»!
Και μπορεί αυτό να μοιάζει με δόκιμη λογοτεχνική έκφραση, μα ήταν η δική μου αλήθεια! Που αισθανόμουν και του εξομολογήθηκα.
Δεν πιστεύω ότι κατάλαβε ποτέ τον ρόλο του στη ζωή μου, όμως αυτό δεν έχει καμμία σημασία!
Εύχομαι, κάποτε να καταφέρω να ζήσω όλα εκείνα που θα με κάνουν να θεωρώ την γνωριμία μας, ξεχωριστή εμπειρία και μόνον.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλιά σας: