Την περασμένη Παρασκευή, και αφού αγόρασα τα εισιτήρια της παράστασης (Χάρολντ & Μόντ) και άλλαξα την ημερομηνία δύο φορές - όλο και κάτι τύχαινε, συναντήθηκα με την φίλη και κουμπάρα μου στο κέντρο της Αθήνας.
Είπαμε να πάμε για έναν καφέ στο Zonars όπως είχαμε κάνει και πριν κάποιους μήνες.
Γιατί το κλασσικό είναι αλλιώς! Είχαμε μείνει και πολύ ευχαριστημένες με το περιβάλλον και την ποιότητα -του καφέ και των sandwich σολωμού- και είπαμε να το επαναλάβουμε.
Μια απογοήτευση!
Η σοκολάτα έμοιαζε ατυχής απόπειρα ερασιτέχνη, η δε νουγκαντίνα… Μού θύμισε ημέρες – χρόνια πριν. Όταν η μαμά έφτιαχνε εκείνη την λαχταριστή τούρτα με την κρέμα, και μετά από 4-5 ημέρες (οπότε την είχαμε βαρεθεί), η τούρτα είχε μπαγιατέψει, και είχε ξεμείνει… εκείνο το κομμάτι με το αμύγδαλο!
Κι επειδή λυπόμασταν να το πετάξουμε, κάποιος το έτρωγε για να το μετανιώσει αμέσως μετά, αφού στο τέλος διαπίστωνε πως καλύτερα θα ήταν να το είχαμε πετάξει!
Κάτι τέτοιο ήταν και το γλυκό που παρήγγειλα στο Zonars - ένα γλυκό χωρίς σοκολάτα γιατί κάνω και αυτή τη λεύκανση. Σίγουρα είχε ξεμείνει, ίσως και πάνω από 5 ημέρες.
Απαράδεκτο…!
Παρακολουθήσαμε την θεατρική παράσταση «Harold & Mond".
Για να είμαι ειλικρινής, στην αρχή του έργου ένιωσα ότι δεν... με ικανοποιούσε. Το έβλεπα να πλατειάζει, να μην ανταποκρίνεται σε αυτό που ανέμενα να δω. Η εξέλιξη ωστόσο με αποζημίωσε!
Ομάδα πολύ καλών ηθοποιών και οι πρωταγωνιστές –Άννα Παναγιωτοπούλου & Πέτρος Φιλιππίδης- εξαιρετικοί.
Οφείλω ωστόσο να σταθώ στην ερμηνεία του Πέτρου Φιλιππίδη και πόσο αυτός «αδικείται» από την παρουσία του στην τηλεοπτική πραγματικότητα.
Μια σειρά κωμικών ρόλων τους οποίους υπηρετεί ικανοποιητικά, δεν προϊδεάζει τον θεατή του θεάτρου για την δυνατότητα αυτού του μεγάλου ηθοποιού. Ένας κατ'εξοχήν κωμικός ηθοποιός, έχει να επιδείξει ερμηνείες ξεχωριστές, τόσο στον δραματικό ρόλο του συγκεκριμένου έργου, όσο και πολλά χρόνια πριν στο θεατρικό «Περιμένοντας τον Γκοντό» (στο θέατρο του παραλόγου - μαζί με τον Κωνσταντίνο Καζάκο).
Παράσταση με έντονη συγκινησιακή φόρτιση εν κατακλείδι, που μιλάει για την ουσία τής ζωής.
Η τέχνη μέσω του θεάτρου καταδεικνύει –με κάποια θεμιτή υπερβολή- την ελπίδα που έχουμε να βιώσουμε χαρά στην Καθημερινότητα, αρκεί να εκτιμήσουμε τις στιγμές. Να επιλέξουμε και να αποκλείσουμε, να βιώσουμε με όλη την ψυχή μας.
Μια από τις αξιόλογες παραστάσεις της τρέχουσας θεατρικής περιόδου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλιά σας: