Εκπληκτική παράσταση.
Έντονη συγκίνηση, σκέψη, αμφιβολία και προβληματισμός, με πηνελιές χιούμορ που ισορροπούν την ψυχική διάθεση του θεατή.
Και οι δύο ρόλοι απεδόθησαν άψογα.
Γνωστό το ταλέντο του Στ. Φασουλή τόσο στην σκηνοθεσία όσο και στον ρόλο του ζωγράφου Ρόθκο, αλλά και του Οδ. Παπασπηλιόπουλου που αποδίδει δυνατά και πειστικά το ρόλο του νεαρού ζωγράφου.
Έντονο κείμενο/, σκηνοθετική θέση και ερμηνείες, η παράσταση αφήνει –κατά τη γνώμη μου- την απόλυτη αίσθηση πληρότητας και επιτυγχάνει το σκοπό της.
Προσωπική μου άποψη, μαζί με την παράσταση «το ημερολόγιο ενός τρελλού» που σκηνοθέτησε και ερμήνευσε μοναδικά ο Γιώργος Μεσάλας πριν λίγα χρόνια, αποτελεί μια από τις σημαντικότερες παραστάσεις τών τελευταίων ετών.
Έντονη συγκίνηση, σκέψη, αμφιβολία και προβληματισμός, με πηνελιές χιούμορ που ισορροπούν την ψυχική διάθεση του θεατή.
Και οι δύο ρόλοι απεδόθησαν άψογα.
Γνωστό το ταλέντο του Στ. Φασουλή τόσο στην σκηνοθεσία όσο και στον ρόλο του ζωγράφου Ρόθκο, αλλά και του Οδ. Παπασπηλιόπουλου που αποδίδει δυνατά και πειστικά το ρόλο του νεαρού ζωγράφου.
Έντονο κείμενο/, σκηνοθετική θέση και ερμηνείες, η παράσταση αφήνει –κατά τη γνώμη μου- την απόλυτη αίσθηση πληρότητας και επιτυγχάνει το σκοπό της.
Προσωπική μου άποψη, μαζί με την παράσταση «το ημερολόγιο ενός τρελλού» που σκηνοθέτησε και ερμήνευσε μοναδικά ο Γιώργος Μεσάλας πριν λίγα χρόνια, αποτελεί μια από τις σημαντικότερες παραστάσεις τών τελευταίων ετών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλιά σας: