θεατρική παράσταση: "Η γυναίκα τής Πάτρας"

Αναφέρομαι στην θεατρική παράσταση, που παρακολούθησα μαζί με μια φίλη, χθες βράδυ Τετάρτης. Μού μετέδωσε η όλη απόπειρα μια αγωνιώδη -εκ μέρους τού σκηνοθέτη- προσπάθεια "προχωρημένης" άποψης να το πω? υπερβολικού ζήλου να το πω? πολλές ιδέες κι "ό,τι κάτσει" να το πω? Το κείμενο ρεαλιστικό μεν, μα έμοιαζε σκόπιμα ακατέργαστο, ως εάν να ήθελε κάποιος να προκαλέσει, να δοκιμάσει τα όρια τού θεατή! Και μέσα σε όλα αυτά, η ερμηνεία τής πρωταγωνίστριας -και μοναδικής ηθοποιού- υποβαθμίζεται, καθώς προσπαθεί ο θεατής να εξοικειωθεί με την εκάστοτε σκηνοθετική πρωτοτυπία & τον ακατέργαστο λόγο.